Ákæruvaldið gegn A.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða var gefið að sök að hafa, sem framkvæmdastjóri X hf, vanrækt að standa ríkissjóði skil á 63.102 kr. sem hann hélt eftir eða bar að halda eftir af launum starfsmanns síns á tímabilinu júní til desember 1991. Honum var einnig gefinn fjárdráttur að sök.
Héraðsdómur Suðurlands 24. nóvember 1994, mál nr. S-67/1994:
Frávísun. Skilyrði voru talin bresta til útgáfu ákæru, þar sem talið var að forræði sakarefnisins væri enn í höndum skattyfirvalda. Sakarefnið var tekið til opinberrar rannsóknar á grundvelli bréfs sem tiltekinn hæstaréttarlögmaður ritaði sýslumanninum á Selfossi. Í héraðsdómi segir m.a.: "Samkvæmt 31. gr. laga nr. 45/1987 fellir yfirskattanefnd úrskurð um sekt samkvæmt 30. gr. sömu laga, vísi skattrannsóknarstjóri máli þangað til sektarákvörðunar. Honum er ennfremur, svo sem að framan er rakið, tiltækur sá kostur, að vísa máli til opinberrar rannsóknar og dómsmeðferðar. Að mati dómsins verður að skýra 1. og 2. mgr. 31. gr. hinna tilvitnuðu laga á þann veg, að brot gegn 20. gr. þeirra sæti því aðeins dómsmeðferð, að skattrannsóknarstjóri af sjálfsdáðum eða eftir ósk sakbornings kjósi að hafa þann hátt á afgreiðslu máls."
H. 1994:2580
Dómur Hæstaréttar Íslands 2. desember 1994, mál nr. 471/1994:
Heimvísun. Í dómi Hæstaréttar segir m.a.: "Ríkissaksóknari er æðsti handhafi ákæruvalds, sbr. 25. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt 27. gr. laganna getur hann kveðið á um rannsókn máls og mælt fyrir um framkvæmd hennar eða tekið rannsókn eða ákvörðun um rannsókn í sínar hendur. Í lögum nr. 45/1987 eru engin þau ákvæði, er skerða þetta fortakslausa vald ríkissaksóknara. Brast héraðsdómara því heimild til að vísa þessum þætti ákærunnar frá dómi."
Ákæruvaldið gegn A.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða var gefið að sök að hafa vantalið með saknæmum hætti á skattframtölum sínum vegna áranna 1989, 1990 og 1991, tekjur að fjárhæð kr. 15.524.857. Álagning tekjuskatts og útsvars á hann hafi af þeim sökum orðið kr. 5.871.550 lægri en rétt var.
Héraðsdómur Reykjavíkur 8. mars 1994, mál nr. S-82/1994:
Ákærði fundinn sekur um þá háttsemi sem ákært var fyrir.
Dæmd viðurlög: 3 mánaða varðhald, skilorðsbundið. Fésekt kr. 2.000.000, vararefsing 4 mánaða varðhald.
Brot talin varða við 1. mgr., sbr. 6. mgr. 107. gr. laga nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, sbr. 24. gr. laga nr. 91/1989, um tekjustofna sveitarfélaga, sbr. ákvæði laga nr. 73/1980 og 90/1990, sama efnis.
H. 1993:1404
Dómur Hæstaréttar Íslands 16. júní 1994, mál nr. 156/1994:
Hinn áfrýjaði dómur staðfestur um annað en fjárhæð sektar.
Dæmd viðurlög: 3 mánaða varðhald, allt skilorðsbundið í 2 ár. Fésekt kr. 3.000.000, vararefsing 6 mánaða varðhald.
Ákæruvaldið gegn A.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða var gefið að sök að hafa í rekstri einkafyrirtækis síns, X, á árunum 1988, 1989 og 1990 vanrækt að skila skilagreinum sínum og standa ríkissjóði skil á 1.896.734 kr. sem hann hafði haldið eftir af launum starfsmanna sinna skv. ákvæðum laga um staðgreiðslu opinberra gjalda, heldur dregið sér féð og notað það í rekstur sinn. Þá var honum gefið að sök að hafa ekki haldið lögskipað bókhald á sama árabili.
Héraðsdómur Reykjaness 30. júní 1993, mál nr. S-72/1993:
Ákærði taldist sekur um þá háttsemi sem greindi í ákæru.
Dæmd viðurlög: Varðhald í 1 mánuð og 2 mánaða skilorðsbundið fangelsi. Fésekt kr. 1.000.000, vararefsing 2 mánaða fangelsi. Ákærði var og sviptur starfsleyfi í 3 mánuði.
Brot ákærða voru talin varða við 1. og 7. mgr. 30. gr. laga um staðgreiðslu opinberra gjalda nr. 45/1987 og 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 25. gr. laga um bókhald nr. 51/1968.
H. 1994:1022
Dómur Hæstaréttar Íslands 11. maí 1994, mál nr. 313/1993:
Fallist á niðurstöðu héraðsdómara um sakfellingu ákærða og færslu brota hans til refsiákvæða.
Dæmd viðurlög: 5 mánaða skilorðsbundið fangelsi. Fésekt kr. 1.000.000, vararefsing 2 mánaða fangelsi. Svipting starfsleyfis í 6 mánuði.
Ákæruvaldið gegn A og B.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærðu var gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa í félagi, í þeim tilgangi að villa um fyrir skattyfirvöldum, útbúið til málamynda afsal, dagsett 1. október 1991, og ódagsettan reikning þannig að svo liti út sem ákærði A hefði keypt vélar og tæki af ákærða B og einkafyrirtæki hans, X, og greitt honum fyrir 2.230.000 kr., þar af 456.530 kr. í virðisaukaskatt. Ákærða A er gefið að sök að hafa ranglega tilgreint þann skatt sem innskatt á virðisaukaskattsskýrslu sinni fyrir tímabilið september-október 1991 og að hafa afhent skattstjóranum í Reykjanesumdæmi þá skýrslu 5. desember ásamt fyrrgreindu afsali og greiðslukvittuðum reikningi í því skyni að fá virðisaukaskattinn af þeim viðskiptum endurgreiddan. Áður en til útborgunar kom beindi ákærði fyrirspurn til A um framangreind viðskipti hans og barst þá leiðrétt virðisaukaskattsskýrsla frá A þar sem innskattur var lækkaður um 456.530 kr.
Héraðsdómur Reykjaness 11. mars 1993, mál nr. S-122/1992:
Dómurinn fann ákærðu seka um þau brot sem þeim voru gefin að sök.
Dæmd viðurlög: Ákærði A látinn sæta fangelsi í 6 mánuði, þar af 4 mánuðir skilorðsbundnir. Ákærði B látinn sæta fangelsi í 4 mánuði skilorðsbundið.
Brot A voru talin varða við 1. mgr., sbr. 6. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt en brot B við 4. mgr., sbr. 6. mgr. 40. gr. sömu laga.
H. 1993:2424
Dómur Hæstaréttar Íslands 16. desember 1993, mál nr. 144/1993:
Fallist á niðurstöðu héraðsdómara um sakfellingu og færslu brota til refsiákvæða.
Dæmd viðurlög: Ákærði A dæmdur í 6 mánaða skilorðsbundið fangelsi og ákærði B í 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi.
Ákæruvaldið gegn A.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök brot á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og lögum um söluskatt með því að hafa, sem hluthafi og framkvæmdastjóri hlutafélaganna Q og X, á tímabilinu frá maí 1988 til og með febrúar 1989 ekki staðið skil á 1.288.275 kr. í skilaskylda staðgreiðslu opinberra gjalda heldur dregið hlutafélögunum þetta fé og notað í rekstur þeirra. Jafnframt brot á lögum um söluskatt með því að hafa ekki á tímabilinu frá maí 1987 til og með febrúar 1989, sem hluthafi og framkvæmdastjóri hlutafélaganna X og Q, sem framkvæmdastjóri Y og hluthafi og stjórnarformaður Z , skilað innheimtumanni ríkissjóðs ótilkvaddur söluskatti af rekstri félaganna, kr. 9.816.973, heldur dregið hlutafélögunum þetta fé og notað í rekstur þeirra. Honum var einnig gefinn fjárdráttur að sök.
Sakadómur Seltjarnarness 28. janúar 1992, mál nr. 1878/91:
Dómurinn fann ákærða sekan um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru.
Dæmd viðurlög: Fangelsi í 9 mánuði, þar af 6 mánuðir skilorðsbundnir. Fésekt kr. 11.000.000, vararefsing 9 mánaða fangelsi. Ákærði var einnig dæmdur til greiðslu skaðabóta.
Skattalagabrot ákærða talin varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 30., sbr. 31. gr. laga um staðgreiðslu opinberra gjalda nr. 45/1987. Einnig við 1. og 6. mgr. 25. gr. laga um söluskatt nr. 10/1960, sbr. 4. gr. laga nr. 33/1982, sbr. 1. og 6. mgr. laga nr. 50/1988.
H. 1993:493
Dómur Hæstaréttar Íslands 19. mars 1993, mál nr. 146/1992:
Sakarmat og færsla hins áfrýjaða dóms til refsiákvæða staðfest, að því undanskildu að brot um skil opinberra gjalda taldist ekki eiga undir ákvæði 1. mgr. 247. gr. hgl. þar sem 30 gr. laga nr. 45/1987 tæmdi sök gagnvart ákvæðinu.
Dæmd viðurlög: Fangelsi í 9 mánuði, þar af 6 mánuðir skilorðsbundnir. 5.500.000 kr. fésekt, vararefsing 11 mánaða fangelsi.
Ákæruvaldið gegn A.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök vanskil á söluskatti með því að hafa ekki greitt innheimtumanni ríkissjóðs ótilkvaddur mánaðarlega söluskatt vegna rekstrar síns, samtals 8.451.757 kr. Þá var honum gefinn fjárdráttur að sök.
Sakadómur Reykjavíkur 6. nóvember 1991, mál nr. 572/1991:
Dómurinn taldi sannað að ákærði hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru, þó var ógreiddur söluskattur talinn lægri en þar greinir, sem nemur 1.056.218 kr.
Dæmd viðurlög: Fangelsi í 12 mánuði, þar af 9 mánuðir skilorðsbundnir. 7.500.000 kr. fésekt, vararefsing 5 mánaða fangelsi.
Skattalagabrotin talin varða við 1. og 6. mgr. 25. gr. laga nr. 10/1960 um söluskatt, sbr. 4. gr. laga nr. 33/1982, sbr. 1. og 6. mgr. 40 gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.
H. 1993:502
Dómur Hæstaréttar Íslands 19. mars 1993, mál nr. 53/1992:
Fallist á sakarmat héraðsdóms og færslu hans til refsiákvæða.
Dæmd viðurlög: 12 mánaða fangelsi, þar af 9 mánuðir skilorðsbundnir. 4.000.000 kr. fésekt, vararefsing 8 mánaða fangelsi.
Ákæruvaldið gegn A.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök eftirtalin skattalagabrot: Brot á lögum um söluskatt með því að hafa ekki skilað innheimtumanni ríkissjóðs ótilkvaddur mánaðarlega söluskatti vegna starfsemi X hf. og verslunarinnar Y, að fjárhæð 4.637.786 kr. Brot á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa, sem framkvæmdastjóri X hf., vanrækt að standa ríkissjóði skil á 2.989.642 kr. sem félagið hélt eftir eða bar að halda eftir af launum starfsmanna sinna á tímabilinu mars- september 1988 auk sams konar greiðslu vegna októbermánaðar sama ár, 523.287 kr., sem og að gera ekki skilagrein um laun og aftektir þann mánuð. Ákærða var einnig gefinn að sök fjárdráttur, tékkabrot, fjársvik og önnur brot á almennum hegningarlögum.
Sakadómur Kópavogs 11. desember 1991:
Dómurinn taldi sannað að ákærði hefði framið þau brot á lögum um söluskatt sem greinir í ákæru, þó þannig að upphæð ógreidds söluskatts var lækkuð í 4.063.503 kr. Þá var talið sannað að ákærði hefði gerst sekur um þau brot á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda sem honum voru gefin að sök, að undanskildu því broti sem honum er gefið að sök í októbermánuði. Ákærði var einnig sakfelldur fyrir fjárdrátt og tékkabrot.
Dæmd viðurlög: 6 mánaða fangelsi, þar af 3 mánuðir skilorðsbundnir. 6.500.000 kr. fésekt, vararefsing 1 árs fangelsi.
Skattalagabrotin talin varða við 1. og 6. mgr. 25. gr. laga um söluskatt nr. !0/1960, sbr. lög nr. 33/1982, sbr. lög nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, og við 1. og 7. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda.
H. 1993:509
Dómur Hæstaréttar Íslands 19. mars 1993, mál nr. 119/1992:
Dómurinn komst að sömu niðurstöðu og undirréttur varðandi brot á lögum um söluskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda. Ákærði var einnig sakfelldur fyrir fjárdrátt, fjársvik, tékkabrot og önnur brot gegn almennum hegningarlögum
Dæmd viðurlög: 9 mánaða fangelsi, þar af 6 mánuðir skilorðsbundnir. 3.500.000 kr. fésekt, vararefsing 7 mánaða fangelsi.
Ákæruvaldið gegn A, B, C, D, E, F og G.
Verknaðarlýsing í ákæru:Ákærðu A, B og C, öllum sem stjórnarmönnum X hf., voru gefin að sök söluskattsvik í því fólgin að standa ekki ótilkvödd skil á söluskatti á árunum 1985 til 1987, samtals kr. 38.283.805, að viðbættu álagi og vöxtum, kr. 15.218.320, eða sérgreint hann frá öðru fé fyrirtækisins á greiðslustöðvunartíma. Sömu stjórnarmönnum X hf. voru einnig gefin að sök fjársvik, brot gegn lögum um verslunaratvinnu og skilasvik. A og B var jafnframt gefinn fjárdráttur að sök, til vara skilasvik. F og G voru gefin skilasvik að sök. E voru gefin skilasvik að sök og brot í opinberu starfi. D voru gefin fjársvik að sök.
Sakadómur Reykjavíkur 21. mars 1991, mál nr. 138-144/1991:
Ákærðu A, B og C voru sýknuð af ákæru um söluskattsvik þar sem ekki þótti sýnt fram á að þau hefðu gerst sek um þau. Ákærðu voru hins vegar öll sakfelld fyrir hluta þeirra brota sem eftir stóðu í ákæru, utan F og G sem voru sýknaðir af öllum kröfum ákæruvaldsins.
Dæmd viðurlög: A dæmdur í 18 mánaða fangelsi og E í 3 mánaða skilorðsbundið fangelsi. Ákvörðun um refsingu B, C og D frestað. Þá var A sviptur starfsleyfi ævilangt og E sviptur starfsleyfi í 6 mánuði frá birtingu dómsins.
H. 1992:560
Dómur Hæstaréttar Íslands 24. mars 1992, mál nr. 345/1991:
Ákærðu A og B voru fundin sek um söluskattssvik og voru brot þeirra talin varða við 1. mgr., sbr. 6. mgr. 25. gr. laga nr. 10/1960 um söluskatt, sbr. til hliðsjónar 40. gr. laga um virðisaukaskatt nr. 50/1988, sbr. 1. mgr. in fine 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði C var hins vegar sýknaður af ákæru um söluskattsvik þar sem í ljós hafði verið leitt að fáir stjórnarfundir höfðu verið haldnir á þeim tíma sem var til umfjöllunar og söluskattsskil hefðu ekki verið þar til meðferðar. C hefði og verið hættur að vinna hjá fyrirtækinu á þessum tíma. Með hliðsjón af þessum aðstæðum þótti ekki næg ástæða til að leggja refsiábyrgð á hann. Öll ákærðu voru fundin sek um hluta annarra brota sem þeim voru gefin að sök í ákæru, nema D sem var sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins. Héraðsdómi var ekki áfrýjað hvað F og G varðaði.
Dæmd viðurlög: A dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til greiðslu 2.500.000 kr. sektar, vararefsing 5 mánaða fangelsi. B dæmd í 5 mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu 300.000 kr. sektar, vararefsing 30 daga fangelsi. Ákvörðun refsingar C frestað. E dæmdur í 3 mánaða skilorðsbundið fangelsi E var og sviptur starfsleyfi í 6 mánuði frá uppkvaðningu dómsins.
Ákæruvaldið gegn A, B og C.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærðu var gefin að sök eftirtalin brot gegn almennum hegningarlögum og lögum um söluskatt: C, löggiltum endurskoðanda sem færði eða lét færa á endurskoðunarskrifstofu sinni bókhald fyrir meðákærða A og einkafirma hans X og aðrar verslanir firmans fyrir rekstrarárin 1983 og 1984 og semja ársreikninga fyrir þau ár, var gefið að sök að hafa í blekkingarskyni áritað ársreikningana sem hann hafi samið þá eftir bókum fyrirtækisins þótt grundvallarmisræmi væri þar á milli. A var gefið að sök að hafa þrátt fyrir vitneskju um framangreindar rangfærslur notað ársreikningana í lögskiptum við opinbera aðila. A var einnig gefið að sök að hafa á árunum 1983, 1984 og 1985 dregið undan við framtal til söluskatts verulegan hluta af vörusölu verslana X. Sala þessi var talin nema kr. 45.797.394 og undandreginn söluskattur því kr. 8.836.158. B var gefið að sök að hafa á fyrrgreindu tímabili samið og undirritað hinar röngu söluskattsskýrslur þannig: Skýrslur fyrir janúar til nóvember 1983, skýrslur fyrir alla mánuði áranna 1984 og 1985 að undanskilinni söluskattsskýrslu fyrir júnímánuð 1985. Þá var C, sem samdi eða lét semja fyrir rekstrarárin 1983 og 1984 skattframtöl A ásamt tilheyrandi fylgiskjölum með þeim og kærði álögð opinber gjöld A, gefið að sök að hafa í blekkingarskyni samið eða látið semja fylgiskjöl með skattframtölunum og á það sérstaklega við um skýrslu um samanburð söluskattsskýrslna og ársreikninga fyrir ofangreind ár sem hann lagði fram með skattkærum í því skyni að villa um fyrir skattyfirvöldum.
Sakadómur Reykjavíkur 18. apríl 1990, mál nr. 230-132/1990:
C var sýknaður af ákæru um rangfærslur í ársreikningum X þar sem sök taldist fyrnd. A var sakfelldur fyrir að nota hina rangfærðu ársreikninga í lögskiptum við opinbera aðila. Hann var einnig sakfelldur fyrir að hafa dregið undan skatti söluskattsskylda veltu að upphæð kr. 36.889.619, undandreginn söluskattur var samkvæmt því kr. 7.558.216. B var sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Ekki taldist sannað að C hefði gerst sekur um þá háttsemi tengda samningu skattframtala sem honum var gefin að sök í ákæru.
Dæmd viðurlög: A dæmdur í 6 mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu kr. 4.000.000 sektar, vararefsing 6 mánaða varðhald. B dæmdur til greiðslu 100.000 kr. sektar, vararefsing 20 daga varðhald. A var einnig sviptur starfsleyfi í 2 ár frá dómsbirtingu.
Brot A talin varða við 158. gr. almennra hegningarlaga og við 1. mgr., sbr. 6. mgr. 25. gr. laga nr. 10/1960 um söluskatt, sbr. lög nr. 33/1982, sbr. 1. mgr., sbr. 6. gr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Brot B talin varða við 1. mgr., sbr. 6. mgr., sbr. 7. mgr. 25. gr. laga nr. 10/1960 um söluskatt, sbr. 1. mgr., sbr. 6. mgr., sbr. 7. mgr. 40 gr. laga um virðisaukaskatt nr. 50/1988
H. 1992:154
Dómur Hæstaréttar Íslands 4. febrúar 1992, mál nr. 286/1990:
Hinn áfrýjaði dómur var staðfestur um sakfellingu og færslu brota til refsiákvæða að því er A varðaði. Hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu B var og staðfestur en talið var að færa bæri brot hans til 7. mgr. 25. gr. laga nr. 10/1960 um söluskatt, sbr. 4. gr. laga nr. 33/1982. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu C var staðfestur.
Dæmd viðurlög: Hinn áfrýjaði dómur óraskaður að öðru leyti en því að sekt A ákvaðst 2.000.000 kr, vararefsing 4 mánaða varðhald.
Ákæruvaldið gegn A.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða, sem framkvæmdastjóra og stjórnarformanni X hf., voru gefin að sök brot á lögum um söluskatt með því að hafa ekki skilað ótilkvaddur söluskatti vegna starfsemi félagsins árið 1987 til þess er greiðslustöðvun félagsins lauk í janúar 1988, svo og söluskatti vegna verslunar hlutafélagsins fyrir desembermánuð 1985, samtals kr. 753.015. Honum var og gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um bókhald og hlutafélög með því að hafa ekki haldið lögskipað bókhald á árunum 1986 og 1987, að hafa fargað fylgiskjölum og ekki látið gera lögskipaða ársreikninga fyrir árin. Þá voru honum gefin skilasvik að sök.
Sakadómur Kópavogs 28. júní 1990:
Sannað þótti að ákærði hefði gerst sekur um þau söluskattsbrot sem honum voru gefin að sök í ákæru. Þá þótti sannað að hann hefði gerst sekur um þau brot á lögum um bókhald og hlutafélög sem greindi í ákæru, að öðru leyti en því að ekki var talið unnt að sakfella hann fyrir að farga fylgiskjölum þar sem ekki var tilgreint hvaða fylgiskjöl átt var við. Þá var ákærði sakfelldur fyrir skilasvik.
Dæmd viðurlög: 6 mánaða fangelsi, þar af 3 mánuðir skilorðsbundnir. Fésekt kr. 1.000.000, vararefsing 6 mánaða varðhald.
Brot talin varða við 1. mgr., sbr. 6. mgr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 25. gr. laga um bókhald nr. 51/1968 og við 4. tl. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 vegna skilasvika.
H. 1991:1511
Dómur Hæstaréttar Íslands 4. október 1991, mál nr. 386/1990:
Ákvæði héraðsdóms um söluskattsbrot ákærða staðfest með þeirri leiðréttingu að brotin voru talin varða við 1. og 6. mgr. 25. gr. laga um söluskatt nr. 10/1960, sbr. 4. gr. laga nr. 33/1982, sbr. til hliðsjónar 40. gr. laga um virðisaukaskatt nr. 50/1988, sbr. 1. mgr. in fine 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var ákærði sakfelldur fyrir þau brot á lögum um bókhald og hlutafélög sem honum voru gefin að sök í ákæru og taldist förgun fylgiskjala nægilega lýst í ákæru. Heimfærsla héraðsdóms til refsiákvæða hvað þennan þátt varðaði var staðfest. Þá var ákærði sakfelldur fyrir skilasvik.
Dæmd viðurlög: 6 mánaða skilorðsbundið fangelsi. Fésekt kr. 750.000, vararefsing 3 mánaða fangelsi.
Ákæruvaldið gegn A og B.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærðu voru gefin að sök brot á lögum um tekjuskatt og eignarskatt með því að hafa dregið undan tekju- og eignarskatti á tekjuárinu 1984, samtals kr. 33.083.336. Þá voru ákærðu gefin að sök margháttuð bókhaldsbrot með rangfærslum í blekkingarskyni í ársreikningum fyrir árið 1984 og vanrækslu og óreiðu á grundvallaratriðum í bókhaldi sama árs.
Sakadómur Reykjavíkur 5. desember 1990, mál nr. 664-665:
Dómurinn taldi sannað að ákærðu hefðu gerst sekir um skattundandrátt vegna rekstrarársins 1984, um a.m.k. kr. 26.161.381. Þeir voru einnig sakfelldir fyrir skjalafals og bókhaldsbrot.
Dæmd viðurlög: A dæmdur í 15 mánaða fangelsi og til greiðslu sektar kr. 40.000.000, in solidum með X hf., vararefsing 12 mánaða fangelsi. B dæmdur í 5 mánaða fangelsi og til greiðslu 1.000.000 kr. sektar, in solidum með X hf., vararefsing 2 mánaða fangelsi.
Brot talin varða við 1. og 6. mgr. 107. gr. laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt og við 158. og 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.
H. 1991:1236
Dómur Hæstaréttar Íslands 21. júní 1991, mál nr. 482/1990:
Sakfelling héraðsdóms og færsla til refsiákvæða staðfest.
Dæmd viðurlög: A dæmdur í 12 mánaða fangelsi, þar af 9 mánuðir skilorðsbundnir, og til greiðslu 20.000.000 kr. sektar in solidum með X hf., vararefsing 9 mánaða fangelsi. B dæmdur í 3 mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu 1.000.000 kr. sektar in solidum með X hf., vararefsing 3 mánaða fangelsi.
Ákæruvaldið gegn A, B, C og D o.fl.
H. 1991:936
Dómur Hæstaréttar Íslands 5. júní 1991, mál nr. 19/1991:
A, C og D voru taldir hafa brotið gegn 2. mgr. 152. gr. hlutafélagalaga nr. 32/1978 vegna reikningsskila X hf. B var vegna sömu reikningsskila talinn hafa brotið gegn 10. gr., sbr. 17. gr. laga nr. 67/1976 um löggilta endurskoðendur. Vegna ársreikningagerðar fyrir árið 1984 voru A, D og B taldir hafa brotið gegn 1. tl. 151. gr. hlutafélagalaga og B einnig gegn fyrrgreindu ákvæði laga um endurskoðendur. A og D voru dæmdir fyrir fjárdrátt skv. 247. gr. almennra hegningarlaga. Þeir voru einnig taldir hafa brotið gegn 262. gr. almennra hegningarlaga vegna bókhaldsóreiðu. Þá var C dæmdur fyrir skjalafals skv. 155. gr. almennra hegningarlaga og A talinn hafa brotið gegn 247. og 249. gr. almennra hegningarlaga.
Dæmd viðurlög: A dæmdur í 12 mánaða skilorðsbundið fangelsi, C í 2 mánaða skilorðsbundið fangelsi og D í 5 mánaða skilorðsbundið fangelsi. B var dæmd fésekt kr. 500.000, vararefsing 60 daga varðhald.
Ákæruvaldið gegn A, B og C.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærðu var gefið að sök, sem stjórnarmönnum X hf., að hafa brotið gegn lögum um söluskatt með því að hafa ekki staðið skil á söluskatti af skemmtun árið 1988, að fjárhæð kr. 2.347.620.
Sakadómur Reykjavíkur 7. nóvember 1990, mál nr. 588-590/1990:
Ákærðu töldust hafa framið þau brot sem þeim voru gefin að sök í ákæru. Nokkuð lægri fjárhæð var þó lögð til grundvallar en þar greindi.
Dæmd viðurlög: Allir ákærðu dæmdir hver fyrir sig í 3 mánaða skilorðsbundið varðhald og til greiðslu 50.000 kr. sektar, vararefsing 20 daga varðhald. Ákærðu voru einnig dæmdir til greiðslu skaðabóta í ríkissjóð.
Brot talin varða við 1. og 6. mgr. laga um söluskatt nr. 10/1960, sbr. lög nr. 33/1982.
Dómur Hæstaréttar Íslands 4. júní 1991, mál nr. 36/1991:
Fallist á sakarmat héraðsdóms og færslu til refsiákvæða. Bótakröfu á hendur ákærðu var hins vegar vísað frá héraðsdómi þar sem hún þótti ekki rökstudd með þeim hætti að á hana yrði lagður efnisdómur.
Dæmd viðurlög: Hver ákærðu um sig dæmdur til greiðslu 500.000 kr. sektar, vararefsing 4 mánaða varðhald.