Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: ákærða var gefið að sök að hafa rangfært á virðisaukaskattsskýrslum skilaskyldan virðisaukaskatt vegna sölu á virðisaukaskattskyldri þjónustu, vegna uppgjörstímabilanna janúar 1998 til og með desember 2000, og hafa með því komið sér undan að standa sýslumanninum í Keflavík skil á innheimtum virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð kr. 3.305.376. Þá var ákærða gefið að sök að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 1999 til 2001, vegna tekjuáranna 1998 til 2000, og hafa þannig komið sér undan greiðslu tekjuskatts og útsvars gjaldárin 1999 og 2001, samtals að fjárhæð kr. 2.300.060. Þá var ákærða gefið að sök að hafa rangfært bókhald og bókhaldsgögn.

Héraðsdómur Reykjaness, 19. desember 2007, í máli nr. S-1734/2006:

Við þingfestingu málsins þann 8. febrúar 2007 játaði ákærði brot sín en kvaðst ekki tilbúinn til að tjá sig um eða samþykkja þær fjárhæðir er fram kæmu í ákæru. Þá krafðist ákærði frávísunar með vísan til 2. mgr. 138. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 4. gr. viðauka nr. 7 við mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994 með síðari breytingum, sbr. lög nr. 56/2005, en ákærði hafði áður sætt refsikenndu álagi með úrskurði ríkisskattstjóra. Þá taldi ákærði að fjárhæðir samkvæmt ákæru væru ekki í samræmi við úrskurð ríkisskattstjóra. Frávísunarkröfu ákærða var hafnað með úrskurði þann 20. júní 2007.

Við munnlegan málflutning þann 4. október 2007 var ákærði inntur eftir afstöðu sinni til ákærunnar. Ákærði játaði brot sín samkvæmt ákæru en gerði fyrirvara við fjárhæðir samkvæmt I. og II. kafla ákæru þar sem að hann taldi að þær væru ekki í samræmi við þær fjárhæðir sem fram koma í úrskurði ríkisskattstjóra um sömu atvik. Dómurinn taldi ekki ástæðu til að fjalla um fjárhæðir samkvæmt I. kafla ákæru þar sem þær væru svipaðar fjárhæðum í úrskurði ríkisskattstjóra. Varðandi fjárhæðir samkvæmt II. kafla ákæru, þar sem fjallað er um vangreiddan tekjuskatt og útsvar, gerði ákærði athugasemd við að ekki skyldi vera tekið tillit til yfirfæranlegs taps, sem fjallað er um í áðurnefndum úrskurði ríkisskattstjóra. Ákæruvaldið gaf þá skýringu á þeim mismun, að við meðferð málsins hjá skattyfirvöldum hafi verið horft til yfirfæranlegs taps sem komi til frádráttar greiðsluskyldu en ekki væri um slíkt að ræða hjá lögreglu. Í úrskurði ríkisskattstjóra væri settur fram mismunur, hækkun eða lækkun á ýmsum þeim liðum sem hafa áhrif á fjárhæð álagningar, en í rannsókn skattrannsóknarstjóra og lögreglu væru hins vegar tíundaðar heildarfjárhæðir, annars vegar framtalinna tekna og gjalda og hins vegar þær heildarfjárhæðir sem urðu niðurstaða rannsóknar og þannig fundinn vangreiddur tekjuskattur og útsvar og þar með sú fjárhæð sem undan var dregin. Við úrlausn málsins lagði dómurinn til grundvallar að útreikningur á vangoldnum sköttum samkvæmt ákæru væri réttur.

Þá bar ákærði fyrir sig að brotin væru fyrnd, en dómurinn taldi að brot ákærða samkvæmt I. og II. kafla ákæru væru samkynja og næðu samfellt yfir tímabilið frá janúar 1998 til og með desember 2000. Síðasti gjalddagi þeirra gjalda sem ákært væri fyrir í I. kafla ákæru var í byrjun febrúar 2001, en gjalda sem ákært væri fyrir í II. kafla síðar á árinu 2001. Fyrning var rofin með skýrslutöku hjá ríkislögreglustjóranum 18. september 2006. Litið væri á brotin sem ákært væri fyrir í málinu sem samfellda brotastarfsemi og teljast þau meiri háttar brot. Fyrningarfrestur teldist því vera 10 ár og brot ákærða því ófyrnd.

Dæmd viðurlög: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 11.211.000, vararefsing þrjá mánaða fangelsi.

Brot ákærða voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 191. gr. laga nr. 82/1998 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt, sbr. áður 2. og 6. mgr. 107. gr. eldri laga nr. 75/1981, um tekju- og eignarskatt og 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4/1995, um tekjustofna sveitarfélaga, 3. tl. 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994, um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 og 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærðu var gefið að sök að hafa vantalið á virðisaukaskattsskýrslum skilaskyldan virðisaukaskatt vegna allra uppgjörstímabila rekstraráranna 2001 til og með 2004, með því að vantelja útskatt og skattskylda veltu og oftelja innskatt og hafa með því komið sér hjá því að standa ríkissjóði skil á virðisaukaskatti samtals að fjárhæð kr. 7.763.521. Þá var ákærðu gefið að sök að hafa staðið skil á röngu skattframtali gjaldárið 2002, vegna rekstrarársins 2001 og með því vantalið tekjuskatts- og útsvarsstofn sinn um samtals kr. 2.531.973. Þá var ákærðu gefið að sök að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og varðveita bókhaldsgögn með fullnægjandi hætti vegna rekstraráranna 2001 til og með 2004.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 19. desember 2007, í máli nr. S-1758/2007:

Sannað þótti með skýlausri játningu ákærðu fyrir dómi og öðrum gögnum málsins að hún hefði gerst sek um þá háttsemi sem í ákæru greinir.

Dæmd viðurlög: 6 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 21.000.000, vararefsing níu mánaða fangelsi.

Brot ákærðu voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt, 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4/1995, um tekjustofna sveitarfélaga, 1. og 2. tl. 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994, um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 og 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A og B:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A, sem framkvæmdastjóra einkahlutafélagsins X ehf. frá 8. október 2002 til 16. febrúar 2007 og ákærða B sem stjórnarformanni X ehf. frá 20. júní 2005 til 12. apríl 2006, var gefið að sök að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum á lögmæltum tíma og að hafa látið undir höfuð leggjast að standa ríkissjóði skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í rekstri X ehf. á árunum 2003, 2004 og 2005, samtals að fjárhæð kr. 26.350.856, ákærða A vegna tímabilanna frá og með mars 2003 til og með desember 2005, alls kr. 26.350.856, og ákærða B vegna tímabilanna frá og með maí 2005 til og með desember 2005, alls kr. 10.906.594. Þá var ákærðu gefið að sök að hafa ekki staðið skil á skilagreinum staðgreiðslu opinberra gjalda á lögmæltum tíma og að hafa látið undir höfuð leggjast að standa ríkissjóði skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna X ehf. á árunum 2003, 2004 og 2005, samtals að fjárhæð kr. 16.238.300, ákærða A vegna tímabilanna maí 2003 til og með júní 2005, alls kr. 16.238.300, og ákærða B vegna tímabilsins júní 2005, alls kr. 576.612.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 13. desember 2007, í máli nr. S-1241/2007:

Ákærði A sem var skráður framkvæmdastjóri X ehf. frá 8. október 2002, bar fyrir sig að hann hefði ekki starfað sem slíkur heldur einungis verið verkstjóri hjá fyrirtækinu á byggingarstað. Þá hefði hann ekki haft neina þekkingu á fjármálum fyrirtækja, verið fjarverandi langtímum saman og ekki fylgst með þessum þætti í rekstri X ehf. Honum hefði jafnframt ekki verið ljós ábyrgð framkvæmdastjóra félags á þessum tíma. Fram kom hjá ákærða B að ákærðu hefðu haft náið samráð um fjármál X ehf., einnig í fjarveru A og að ákvarðanir um greiðslu vörsluskatta hefðu verið teknar í samráði við ákærða A. Dómurinn taldi það vera með ólíkindum að starf ákærða A hefði einungis verið verkstjórn við framkvæmdir og að afskipti hans af fjármálum félagsins eða þekking hans á þeim hefði verið með þeim hætti sem hann bar. Einnig var litið til þess að ákærði A hefði verið í þeirri stöðu hjá félaginu að hann hefði ráðið fjármálastjóra að því og að póstur félagsins barst á lögheimili hans. Dómurinn leit svo á að ákærði A hefði haft nokkra yfirsýn yfir fjármál félagsins á þeim tíma, sem máli skiptir hér, og að hann hefði einnig haft afskipti af þeim. Ákærði B játaði sök samkvæmt ákæru.

Dæmd viðurlög: Ákærði A: 6 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 57.000.000, vararefsing 12 mánaða fangelsi. Ákærði B: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 11.500.000, vararefsing 6 mánaða fangelsi.

Brot ákærðu voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða var gefið að sök að hafa eigi staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum vegna uppgjörstímabilanna mars – apríl til og með nóvember – desember rekstrarárið 2004, og með því að hafa eigi í samræmi við það sem lög áskilja, staðið ríkissjóði skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í sjálfstæðri atvinnustarfsemi ákærða á framangreindum uppgjörstímabilum, samtals að fjárhæð kr. 1.168.474. Þá var ákærða gefið að sök að hafa vanrækt að standa skil á skattframtali vegna sjálfstæðrar atvinnustarfsemi sinnar gjaldárið 2005, vegna rekstrarársins 2004, og að hafa með því komið sér undan greiðslu tekjuskatts og útsvars samtals að fjárhæð kr. 208.186. Þá var ákærða gefið að sök að hafa látið undir höfuð leggjast að færa bókhald og varðveita bókhaldsgögn vegna sjálfstæðrar starfsemi sinnar á rekstrarárinu 2004.

Héraðsdómur Suðurlands, 7. desember 2007, í máli nr. S-421/2007:

Sannað þótti með skýlausri játningu ákærða fyrir dómi og öðrum gögnum málsins að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákærðu greinir.

Vanskil ákærða á virðisaukaskatti, tekjuskatti og útsvari námu samtals kr. 1.376.660 og voru þau í heild talin meiri háttar brot og því heimfærð undir 1. mgr. 262. gr. almennra hegningalaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Dæmd viðurlög: Fésekt kr. 2.800.000, vararefsing 72 daga fangelsi.

Brot ákærða voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, og 2. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt og 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4/1995, um tekjustofna sveitarfélaga, sbr. 107. gr. laga nr. 129/2004 og 1. og 2. tl. 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994, um bókhald, og 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða er gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa eigi afhent virðisaukaskattsskýrslur vegna sjálfstæðrar starfsemi sinnar uppgjörstímabilin maí – júní rekstrarárið 2000 til og með nóvember – desember rekstrarárið 2003, og með því að hafa eigi staðið ríkissjóði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á innheimtum virðisaukaskatti framangreind uppgjörstímabil, samtals að fjárhæð kr. 2.588.297.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 14. nóvember 2007, í máli nr. S-1613/2007:

Sannað þótti með skýlausri játningu ákærða fyrir dómi og með öðrum gögnum málsins að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákærðu greinir.

Dæmd viðurlög: Fésekt kr. 5.176.594, vararefsing 90 daga fangelsi.

Brot ákærða voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða var gefið að sök að hafa sem framkvæmdastjóri og stjórnarmaður einkahlutafélags, rangfært virðisaukaskattsskil félagsins á árunum 1999, 2000 og 2001, með því að oftelja innskatt á virðisaukaskattsskýrslum félagsins og leggja til grundvallar skattskilum þess rekstrargjöld og innskatt samkvæmt tilhæfulausum sölureikningum, sem báru með sér að vera vegna sölu á verktakaþjónustu tveggja undirverktaka til félagsins án þess að nokkur slík sala hefði átt sér stað, með því hefði ákærði komið félaginu undan að standa Tollstjóranum í Reykjavík skil á skilaskyldum virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð kr. 2.686.118. Þá var ákærða gefið að sök að hafa notað fyrrnefnda tilhæfulausa reikninga samkvæmt I. lið ákæru til gjaldfærslu í bókhaldi félagsins, en með því hækkaði hann rekstrargjöld í rekstrarreikningi og lækkaði tekjuskattsstofn á skattframtölum gjaldárin 2000, 2001 og 2002, um samtals kr. 11.706.594. Með því kom ákærði félaginu undan greiðslu tekjuskatts samtals að fjárhæð kr. 2.541.770. Þá var ákærða gefið að sök að hafa látið undir höfuð leggjast að varðveita bókhaldsgögn vegna starfsemi félagsins árið 1999 og með því að hafa oftalið rekstrargjöld í bókhaldi félagsins árin 1999, 2000 og 2001 þegar hann notaði tilhæfulausa sölureikninga til gjaldfærslu í bókhaldi félagsins, sbr. I. og II. kafla ákæru.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 25. september 2007, í máli nr. S-1131/2007:

Sannað þótti með skýlausri játningu ákærða fyrir dómi og með öðrum gögnum málsins að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákærðu greinir.

Virt var til refsilækkunar að ákærði hefði ekki áður hlotið refsingu og hafði játað brot sín hreinskilnislega. Einnig hefði langur tími liðið frá því að brotin voru framin. Verjandi ákærða krafðist þess að tillit yrði tekið til þess við sektarrefsingu að hinn oftaldi innskattur, hefði í úrskurði ríkisskattstjóra verið færður ákærða til persónulegra tekna, annars vegar sem fjármagnstekjur og hins vegar sem launatekjur. Ef ákærða yrði gerð sektarrefsing vegna hins oftalda innskatts væri verið að refsa honum tvisvar sinnum fyrir sama sakarefnið, fyrst með skattlagningu og síðan í formi refsingar. Endanleg niðurstaða gjaldaálagningar á ákærða lá ekki fyrir innan stjórnsýslunnar, og var talið að þegar af þeirri ástæðu reyndi ekki á það hvort niðurstaða þar hefði áhrif á rekstrarrefsingu í þessu máli. Dómurinn taldi engin tilvik vera fyrir hendi í málinu sem gerði það að verkum að víkja skyldi frá reglum um tvöfalda sektarrefsingu vegna framangreindra brota samkvæmt I. og II. kafla ákæru.

Dæmd viðurlög: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til eins árs. Fésekt kr. 10.820.000, vararefsing 68 daga fangelsi.

Brot ákærða voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2006 um tekjuskatt, sbr. áður 1. mgr. 107. gr. eldri laga nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, sbr. 1. gr. laga nr. 42/1995 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998, og 2. og 3. tl. 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 45/1994, um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995, um breytingu á þeim lögum og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum vegna uppgjörstímabilanna júlí – ágúst og nóvember – desember 2004, hafa staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattsskýrslum vegna annarra uppgjörstímabila þess árs, með því hefði hann komið sér undan að greiða í ríkissjóð kr. 2.261.731. Þá voru ákærða gefin að sök að hafa ekki talið fram til skatts tekjur sínar af sjálfstæðri atvinnustarfsemi gjaldárið 2005, vegna tekna árið 2004, með því hefði hann komið sér undan greiðslu tekjuskatts og útsvars að fjárhæð kr. 4.264.141. Þá voru ákærða gefin að sök að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og vanrækt að varðveita bókhaldsgögn vegna sjálfstæðrar atvinnustarfsemi sinnar árið 2004.

Ákærði lagði fram gjaldareikning sem ákæruvaldið hafði að verulegu leyti tekið tillit til og leiddi það til hækkunar innskatts og þar með lækkunar á vangoldnum virðisaukaskatti. Vangoldin virðisaukaskattur vegna ársins 2004 var því 1.985.303. Jafnframt lagði ákærði fram leiðréttingu á fjárhæðum, annars vegnar vegna hærri rekstrargjalda og hins vegar vegna breyttra forsenda við útreikning skatta. Fjárhæð samkvæmt öðrum kafla ákæru nemur þá kr. 2.957.100.

Héraðsdómur Suðurlands, 3. júlí 2007, í máli nr. S-845/2006:

Ákærði krafðist sýknu af sakargiftum vegna I. og II. kafla ákæru, en að honum yrði ekki gerð sérstök refsing vegna ákæruefnis í III. kafla ákæru. Til vara var krafist vægustu refsinga sem lög leyfi. Ákæruvaldið féll frá því við aðalmeðferð málsins að heimfæra ætluð brot ákærða samkvæmt I. kafla ákæru undir 1. mgr. 262. gr. alm. hgl.

Ákærði neitaði sök vegna I. kafla ákæru, hann kannaðist þó við að hafa skilað virðisaukaskattsskýrslum vegna uppgjörstímabilanna júlí – ágúst og nóvember – desember 2004, eftir gjalddaga. Hins vegar hefði hann borið því við að ranglega komi fram í verknaðarlýsingu í I. kafla ákæru, að hann hefði ekki staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum fyrir tímabilin júlí – ágúst og nóvember – desember 2004, því fram hefði komið við rannsókn málsins að ákærði hefði skilað þessum skýrslum löngu fyrir útgáfu ákæru, eða 7. apríl 2006. Dómurinn taldi að þótt orðalag ákæru varðandi framangreint hefði ekki verið svo nákvæmt sem skyldi, þá breytti það ekki því að ákærði skilaði umræddum skýrslum löngu eftir gjalddaga og löngu eftir að rannsókn máls þessa hófst hjá skattyfirvöldum. Þá taldi ákærði að staðhæfingar þær er hann hefði komið með við rannsókn málsins hjá skattrannsóknarstjóra ríkisins varðandi einn eða tvo ógreidda reikninga, sem hann hefði gefið út á Byko, hefðu ekki verið nægjanlega rannsakaðar og því væri óeðlilegt að honum bæri að greiða virðisaukaskatt af þeim. Taldi ákærði að þessi vöntun á rannsókn málsins ætti annaðhvort að leiða til sýknu eða frávísunar málsins ex offico. Dómurinn hafnaði þessum röksemdum, þar sem að lagt hefði verið fyrir ákærða, þegar lögregluskýrsla var tekin af honum, 11 reikningar frá Byko, þar hefði hann kannast við þá alla og talið að þeir hefðu allir fengist greiddir. Því hefði ekki verið ástæða fyrir lögreglu að rannsaka þann þátt betur. Dómurinn taldi því að ákærði hefði með stórkostlegu hirðuleysi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í I. kafla ákæru.

Ákærði taldi að verknaðarlýsing í II. kafla ákæru hefði verið verulega gölluð og ætti að leiða til sýknu. Dómurinn taldi að þar sem þær lagfæringar sem ákæruvaldið hefði gert á II. kafla ákæru, sem mætti að hluta til rekja til mistaka við samningu ákæru og síðan til síðbúinnar framlagningar ákærða á gjaldanótum, hefðu verið til hagsbóta fyrir ákærða og því ekki fallist á það að þær raski með nokkrum hætti grundvelli málsins, þannig að leitt gæti til sýknu ákærða af þeim sökum. Þá var hafnað þeirri staðhæfingu ákærða, að láðst hefði verið að taka tillit til persónuafsláttar við útreikning á vangreiddum tekjuskatti og útsvari í ákæru. Ákærði var því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem lýst var í II. kafla ákæru. Sannað þótti með játningu ákærða að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem III. kafli ákæru greindi.

Dæmd viðurlög: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 9.900.000, vararefsing 5 mánaða fangelsi.

Brot ákærða voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50, 1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42, 1995 og 191. gr. laga nr. 82/1988, 2. og 6. mgr. 109. gr. laga um tekjuskatt, nr. 90/2003, 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4/1995, um tekjustofna sveitarfélaga og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998, 1. og 2. tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994, um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 um breytingu á þeim lögum, sbr. 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995.

Ákæruvaldið gegn A og B:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A, sem framkvæmdastjóra einkahlutafélagsins X ehf. og ákærða B sem stjórnarformanni X ehf. var gefið að sök að hafa ekki skilað á lögmæltum tíma virðisaukaskattsskýrslum vegna rekstrar félagsins uppgjörstímabilin nóvember – desember 2000 og janúar – febrúar og mars – apríl 2001, hafa skilað efnislega rangri virðisaukaskattsskýrslu vegna tímabilsins maí – júní 2001, og að hafa eigi staðið sýslumanninum í Hafnarfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins á umræddum tímabilum, samtals að fjárhæð kr. 2.001.262.

Héraðsdómur Reykjaness, 20. apríl 2007, í máli nr. S-1737/2006:
Ákærðu kröfðust frávísunar og byggðu á því að ákæran væri ekki í samræmi við gögn málsins þar sem ekki lægi ljóst fyrir hvað hefði verið greitt inn á skuld fyrirtækisins. Þá hefði verið brotið gegn mannréttindum ákærðu með óréttlátri málsmeðferð. Þá byggðu ákærðu frávísunarkröfu sína á því að málið hafi dregist óheyrilega. Dómurinn hafnaði þessum rökum og taldi ekki tilefni til frávísunar málsins. Ákærðu neituðu sök. A byggði sýknukröfu sína m.a. á því að hann hefði ekki komið nálægt fjármálum félagsins þar sem að starf hans hefði aðallega fallist í sölustörfum. B byggði sýknukröfu sína m.a. á því að hann hefði ekki vitað af stjórnarsetu sinni fyrr en í janúar 2002 og að hann hefði aldrei unnið við bókhald eða fjármál félagsins. Dómurinn taldi ljóst m.a. með vísan til skyldna ákærða A sem framkvæmdastjóra félagsins og ákærða B sem stjórnarmanni félagsins, að ákærðu væru sekir um þau brot sem þeim var gefið að sök í ákæru.

Dæmd viðurlög: Fésekt ákærðu A og B, kr. 1.000.000 (hvor um sig), vararefsing 3 mánaða fangelsi.

Brot ákærðu talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50, 1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42, 1995 og 191. gr. laga nr. 82, 1998 og 3. gr. laga nr. 134, 2005.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: I. Brot í rekstri X ehf.: Ákærða voru, sem framkvæmdastjóra X ehf., gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins á uppgjörstímabilunum nóvember – desember 2000 og janúar – febrúar 2001, samtals að fjárhæð kr. 646.186. Þá voru ákærða, í sömu stöðu og að framan greinir, gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og almennum hegningarlögum með því að hafa vanrækt að standa skil á skilagreinum vegna afdreginnar staðgreiðslu opinberra gjalda og eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins, á neðangreindum tímabilum, samtals að fjárhæð kr. 2.226.972.
II. Brot í rekstri Y ehf.: Ákærða voru, sem framkvæmdastjóra Y ehf., gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og almennum hegningarlögum með því að hafa vanrækt að standa skil á skilagreinum vegna afdreginnar staðgreiðslu opinberra gjalda og eigi staðið sýslumanninum í Hafnarfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins, tekjuárið 2001, samtals að fjárhæð kr. 1.366.614.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 16. apríl 2007, í máli nr. S1994/2006:
Ákærði hélt því m.a. fram að hluti brota væri fyrndur, en ekki var fallist á það. Dómurinn taldi sannað ákærði hefði gerst sekur um þau brot sem honum voru gefin að sök í ákæru.

Dæmd viðurlög: 6 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 8.500.000, vararefsing 4 mánaða fangelsi. Brot ákærða talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50, 1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42, 1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 191. gr. laga nr. 82, 1998 og 3. gr. laga nr. 134, 2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45, 1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42, 1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. gr. laga nr. 134, 2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39, 1995 og 139. gr. laga nr. 82, 1998.

Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru, sem framkvæmdastjóra X ehf., gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa eigi staðið sýslumanninum á Patreksfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti sem innheimta bar í nafni einkahlutafélagsins á árunum 2001 til 2004, samtals að fjárhæð kr. 49.329.996. Þá voru ákærða gefin að sök, í sömu stöðu og að framan greinir, brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa eigi staðið sýslumanninum á Patreksfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins á árunum 2003 og 2004, samtals að fjárhæð 8.289.718.

Héraðsdómur Vestfjarða, 12. mars 2007, í máli nr. S-5/2006:
Sannað að ákærði hefði framið þau brot sem honum voru gefn að sök í ákæru.

Dæmd viðurlög: 5 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 70.000.000, vararefsing 12 mánaða fangelsi.

Brot ákærða talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50, 1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42, 1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 191. gr. laga nr. 82, 1998 og 3. gr. laga nr. 134, 2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45, 1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42, 1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. gr. laga nr. 134, 2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39, 1995 og 139. gr. laga nr. 82, 1998. 

Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa ekki tilkynnt skattstjóra virðisaukaskattskylda atvinnustarfsemi sína á árunum 2002 og 2003 og hafa vanrækt að gera grein fyrir virðisaukaskattskyldri sölu umrædd ár og með þessu komið sér undan að greiða í ríkissjóð kr. 2.822.895. Ákærða voru einnig gefin að sök brot gegn lögum um tekjuskatt, lögum um tekjustofna sveitarfélaga og almennum hegningarlögum með því að hafa ekki talið fram til skatts tekjur sínar af sjálfstæðri atvinnustarfsemi  gjaldárin 2003 og 2004, vegna tekna árin 2002 til 2003, og hafa með því komið sér undan greiðslu tekjuskatts og útsvars gjaldaárin 2003 og 2004 samtals að fjárhæð kr. 1.615.068. Þá voru ákærða gefin að sök bókhaldsbrot með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald vegna sjálfstæðrar atvinnustarfsemi sinnar á árunum 2002 og 2003.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 16. febrúar 2007, í máli nr. S-1735/2006:
Sannað með játningu ákærða að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákærðu greindi.

Dæmd viðurlög: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 8.876.000, vararefsing 3 mánaða fangelsi.

Brot ákærða talin varða við 1. og 3. mgr. 40. gr. laga nr. 50,1988, um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42, 1995 og 191. gr. laga nr. 82,1998 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39, 1995 og 139. gr. laga nr. 82, 1998, 2. og 6. mgr. 109. gr. laga um tekjuskatt nr. 90, 2003, sbr. áður 2. og 6. mgr. 107. gr. eldri laga nr. 75, 1981 um tekjuskatt- og eignarskatt, 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4, 1995, um tekjustofna sveitarfélaga og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 1. gr. laga 39, 1995 og 139. gr. laga nr. 82, 1998 og . tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145, 1994, um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37, 1995 um breyting á þeim lögum, sbr. 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 39, 1995.

Ákæruvaldið gegn A, B, C, X ehf., Y ehf. og Z ehf.:
Verknaðarlýsing í ákæru:

I. Brot í rekstri X ehf.: Ákærða A, sem framkvæmdastjóra einkahlutafélagsins, ákærða C sem stjórnarformanni og ákærða B sem meðstjórnanda, voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa ekki skilað á lögmæltum tíma virðisaukaskattskýrslum vegna reksturs félagsins uppgjörstímabilin janúar til ágúst 2004 og eigi staðið innheimtumanni ríkissjóðs, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins árið 2004, samtals að fjárhæð kr. 1.814.626. Þá voru ákærðu, í þeim störfum sínum fyrir einkahlutafélagið sem að framan greinir, gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa ekki skilað á lögmæltum tíma skilagreinum vegna staðgreiðslu opinberra gjalda tímabilin janúar til mars, maí til júlí og september til nóvember 2004 og eigi staðið, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins á árunum 2003 og 2004, samtals að fjárhæð 6.648.394.

II. Brot í rekstri Y ehf.: Ákærða A, sem framkvæmdastjóra einkahlutafélagsins, ákærða B, sem stjórnarformanni og ákærða C, sem meðstjórnanda, voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa ekki skilað á lögmæltum tíma virðisaukaskattskýrslum vegna reksturs félagsins uppgjörstímabilin maí til júní 2003 og september til október 2004 og eigi staðið innheimtumanni ríkissjóðs, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins umrædd uppgjörstímabil auk tímabilsins maí til júní 2005, samtals að fjárhæð kr. 2.795.790. Þá voru ákærðu, í þeim störfum sínum fyrir einkahlutafélagið sem að framan greinir, gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa ekki skilað á lögmæltum tíma skilagreinum vegna staðgreiðslu opinberra gjalda tímabilin febrúar, mars og apríl 2003 og eigi staðið, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins árið 2003, samtals að fjárhæð kr. 2.233.510.

III. Brot í rekstri Z ehf.: Ákærða A, sem stjórnarmanni og daglegum stjórnanda Z ehf. og ákærða B, sem varastjórnarmanni og daglegum stjórnanda félagsins, voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt, með því að hafa eigi staðið innheimtumanni ríkissjóðs, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins árið 2005, samtals að fjárhæð kr. 2.460.774. Þá voru ákærðu, í þeim störfum sínum fyrir einkahlutafélagið sem að framan greinir, gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa eigi staðið, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins árið 2005, samtals að fjárhæð 2.712.977.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 9. febrúar 2007, í máli nr. S-2238/2006:
Með játningu ákærðu sem samrýmdist rannsóknargögnum málsins, var háttsemi sú sem í ákæru greindi talin sönnuð og hún réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Dæmd viðurlög: Ákærðu A og B: 5 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Þá voru A og B, hvor um sig, dæmdir til greiðslu fésekta að fjárhæð kr. 4.762.906 til greiðslu in solidum með X ehf., kr. 3.063.837 til greiðslu in solidum með Y ehf. og kr. 2.689.036 til greiðslu in solidum með Z ehf., vararefsing 6 mánaða fangelsi. Ákærði C: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Þá var ákærði C dæmdur til greiðslu fésektar að fjárhæð kr. 4.762.906 til greiðslu in solidum með A ehf. og kr. 3.063.837 til greiðslu in solidum með B ehf., vararefsing 4 mánaða fangelsi.

Brot ákærðu talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50,1988, um virðisaukaskatt, með áorðnum breytingum, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45, 1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, með áorðnum breytingum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39, 1995 og 139. gr. laga nr. 82, 1998.

Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa hvorki tilkynnt um virðisaukaskattsskylda starfsemi sína né staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum, vegna allra virðisaukaskattstímabila ársins 2004, í samræmi við það sem lög áskilja, og eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á innheimtum virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð 5.810.962 kr. Ákærða voru einnig gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og almennum hegningarlögum með því að hafa vanrækt að standa skil á skilagreinum vegna afdreginnar staðgreiðslu opinberra gjalda ársins 2004 og eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem hann hélt eftir af launum starfsmanna sinna, samtals að fjárhæð 4.548.665 kr. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um bókhald og almennum hegningarlögum með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og varðveita bókhaldsgögn vegna atvinnustarfsemi sinnar árið 2004.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 1. febrúar 2007, í máli nr. S- 1998/2006:
Sannað með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði hefði gerst sekur um þau brot sem lýst var í ákæru.

Dæmd viðurlög: 8 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 20.800.000, vararefsing 6 mánaða fangelsi.

Brot ákærða talin varða við 1. og 3. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 191. gr. laga nr. 82/1998, og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995, og 1. gr. laga nr. 134/2005, framangreind ákvæði einnig sbr. 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 1. og 2. tl. 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995, sbr. 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattskýrslum, vegna uppgjörstímabilanna frá janúar – febrúar til og með september – október tekjuárið 2001, á lögmæltum tíma, í samræmi við það sem lög áskilja og eigi staðið sýslumanninum á Akureyri skil á virðisaukaskatti, á lögmæltum tíma, sem innheimtur var í nafni félagsins tekjuárið 2001, samtals að fjárhæð kr. 2.910.086. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og almennum hegningarlögum með því að hafa vanrækt að standa skil á staðgreiðsluskilagreinum á lögmæltum tíma vegna greiðslutímabilanna janúar til og með júlí, og nóvember 2001 og eigi staðið sýslumanninum á Akureyri, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins, á umræddum tímabilum árið 2001, samtals að fjárhæð kr. 1.288.536.

Héraðsdómur Norðurlands eystra, 12. janúar 2007, í máli nr. S- 427/2006:
Með vísan til játningar ákærða og gagna málsins var talið sannað að ákærði hefði gerst sekur um þau brot sem lýst var í ákæru.

Dæmd viðurlög: 3 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 8.397.244, vararefsing 5 mánaða fangelsi.

Brot ákærða talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50, 1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42, 1995, 191. gr. laga nr. 82, 1998 og 3. gr. laga nr. 134, 2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45, 1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42, 1995 og 1. gr. laga nr. 134, 2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39, 1995 og 139. gr. laga nr. 82, 1998.