Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru:  

I. Fyrir brot í sjálfstæðri atvinnustarfsemi: A voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa ekki tilkynnt skattstjóra um virðisaukaskattskylda starfsemi sína frá og með janúar til og með október 1999 og hafa vanrækt að gera grein fyrir virðisaukaskattskyldri sölu sinni á því tímabili og þannig komið sér undan að standa Tollstjóranum í Reykjavík, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð kr. 521.950. A voru einnig gefin að sök brot gegn lögum um tekjuskatt, lögum um tekjustofna sveitarfélaga og almennum hegningarlögum með því að hafa ekki talið fram til skatts tekjur sínar af sjálfstæðri atvinnustarfsemi  gjaldaárið 2000, vegna tekna árið 1999, og hafa með því komið sér undan greiðslu tekjuskatts og útsvars samtals að fjárhæð kr. 758.523. Þá voru A gefin að sök bókhaldsbrot með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og vanrækt að varðveita bókhaldsgögn vegna sjálfstæðrar atvinnustarfsemi sinnar árið 1999.

II. Fyrir brot framin í rekstri einkahlutafélagsins X ehf.:  A, sem framkvæmdastjóra og stjórnarmanni X ehf., voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa ekki tilkynnt skattstjóra um virðisaukaskattskylda starfsemi félagsins árin 1999 og 2000, og hafa vanrækt að gera grein fyrir virðisaukaskattskyldri sölu þess á því tímabili og þannig komið félaginu undan að standa Tollstjóranum í Reykjavík, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð kr. 2.871.354. A voru einnig gefin að sök brot gegn lögum um tekjuskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa látið undir höfuð leggjast að skila skattframtölum vegna starfsemi félagsins á árunum 1999 og 2000, gjaldaárin 2000 og 2001, og hafa með því komið félaginu undan greiðslu tekjuskatts gjaldaárið 2001, samtals að fjárhæð kr. 3.550.816. Þá voru A gefin að sök bókhaldsbrot með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og vanrækt að varðveita bókhaldsgögn vegna rekstrar félagsins árin 1999 og 2000.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 13. desember 2006, í máli nr. S 1129/2006:
Ákærði neitaði sök að því er varðaði öll brot önnur en bókhaldsbrot. Ákærði var sakfelldur. Brot í sjálfstæðri starfsemi hans töldust ekki meiriháttar brot í skilningi almennra hegningarlaga, en brot framin í rekstri einkahlutafélagsins X ehf. töldust meiriháttar brot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að nokkur dráttur hefði orðið á rannsókn málsins og að ákærði hefði ekki áður gerst sekur um refsiverð brot.

Dæmd viðurlög: 6 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 16.000.000, vararefsing 5 mánaða fangelsi.

Brot ákærða vegna beggja ákæruliða talin varða við 1. og 3. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 191. gr. laga nr. 82/1998 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. og 6. mgr. 109. gr. laga um tekjuskatt nr. 90/2003, sbr. áður 2. og 6. mgr. 107. gr. eldri laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt, 1. og 2. tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994, um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 um breyting á þeim lögum, 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995. Brot ákærða samkvæmt fyrri lið ákærunnar voru einnig talin varða við 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4/1995, um tekjustofna sveitarfélaga. Þá voru brot ákærða samkvæmt síðari lið ákærunnar einnig talin varða við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998 og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995.

Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru:  Ákærða voru gefin að sök brot á lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa hvorki staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatt­skýrslum vegna atvinnustarfseminnar tekjuárið 2004 né innheimtum virðisaukaskatti að fjárhæð kr. 14.275.166. Þá voru ákærða gefin að sök brot á lögum um bókhald og almennum hegningarlögum með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og varðveita bókhaldsgögn vegna sömu atvinnustarfsemi á árinu 2004.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 8. desember 2006, í máli nr. S 1995/2006:
Með játningu ákærða fyrir dómi sem samrýmdist rannsóknargögnum málsins þótti háttsemi ákærða sönnuð og rétt færð til refsiákvæða í ákæru. Refsing ákærða var ákveðin sem hegningarauki við fyrri refsingu fyrir sams konar brot framin í sama atvinnurekstri árin 1998-2000. Ákvæði 3. gr. laga nr. 134/2005 þóttu ekki eiga við. Ákærði þótti eiga sér þær málsbætur að hafa frá upphafi máls gert sér far um að aðstoða við rannsókn málsins og að hafa játað brot sín skýlaust fyrir dómi.

Dæmd viðurlög: 9 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 29.000.000, vararefsing 7 mánaða fangelsi.

Brot ákærða talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðis­auka­skatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 191. gr. laga nr. 82/1998 og 3. gr. laga nr. 134/2005 og við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998 og 1. og 2. tl. 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 og við 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A, B og X ehf.:
Verknaðarlýsing í ákæru:  

I. Brot í rekstri Y ehf.: Ákærða A voru gefin að sök á lögum um virðisaukaskatt í rekstri Y ehf., með því að hafa eigi, sem framkvæmdastjóri og stjórnarformaður félagsins, staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðis­aukaskatti, sem innheimtur var í nafni félagsins á árunum 2000, 2001 og 2002, sam­tals að fjárhæð krónur 6.491.908. Þá voru ákærða A gefin að sök brot á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda í rekstri sama félags, með því að hafa eigi, sem framkvæmdastjóri og stjórnarformaður þess, staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á staðgreiðslu opinberra gjalda, sem haldið var eftir af launum starfs­manna félagsins á árunum 2000, 2001 og 2002, samtals að fjárhæð krónur 820.583.

II. Brot í rekstri X ehf.: Ákærðu A og B voru gefin að sök brot á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda í rekstri Lóðaþjónustunnar ehf., á hendur ákærða B sem framkvæmdastjóra og ákærða A sem stjórnar­for­manni félagsins, með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á staðgreiðslu opin­berra gjalda, sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins árið 2003, samtals að fjárhæð krónur 2.264.617.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 21. nóvember 2006 í máli nr. S 250/2006:
Með játningu ákærðu A og B fyrir dómi, sem samrýmdist rannsóknargögnum málsins, taldist háttsemi þeirra sönnuð og rétt færð til refsiákvæða. Við ákvörðun refsingar var horft til þess að ákærðu höfðu ekki áður sætt refsingu, svo kunnugt væri, sem og greiðrar játningar þeirra fyrir dómi. Litið var til greiðslna inn á vanskil skattaðilanna. Brot ákærðu A gegn lögum um virðisaukaskatt þóttu stórfelld, en brot ákærðu A og B gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda þóttu ekki stórfelld.

Dæmd viðurlög: Ákærði A: 2 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 12.300.000, vararefsing 4 mánaða fangelsi. Einnig fésekt að fjárhæð kr. 1.400.000 sem greiðast skyldi óskipt með X ehf., skilorðsbundin til tveggja ára, vararefsing 45 daga fangelsi. Ákærði B: Fésekt að fjárhæð kr. 1.400.000 sem greiðast skyldi óskipt með X ehf., skilorðsbundin til tveggja ára, vararefsing 45 daga fangelsi.

Brot ákærða A talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 191. gr. laga nr. 82/1998 og 3. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998. Brot ákærðu A og B talin varða við 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opin­berra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005. Brot X ehf. talin varða við 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opin­berra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005, sbr. 9. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987.

Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru:  Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því hafa ekki tilkynnt til skattstjóra um virðisaukaskattskylda atvinnustarfsemi sína á árunum 2000 til 2002 og hafa vanrækt að gera skattyfirvöldum grein fyrir virðisaukaskattskyldri sölu sinni á því tímabili og með þessu komið sér undan að greiða í ríkissjóð virðisaukaskatt, samtals að fjárhæð 3.705.709 krónur. Einnig voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um tekjuskatt og lögum um tekjustofna sveitarfélaga með því að hafa ekki talið fram til skatts tekjur sínar af sjálfstæðri atvinnustarfsemi gjaldárin 2001 til 2003, vegna tekna árin 2000 til 2002, og hafa með því komið sér undan greiðslu tekjuskatts og útsvars samtals að fjárhæð 2.788.289 krónur.  Þá voru ákærða gefin að sök bókhaldsbrot með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og varðveita bókhaldsgögn vegna sjálfstæðrar starfsemi sinnar á árunum 2000 til 2002.

Héraðsdómur Reykjaness, 7. nóvember 2006 í máli nr. S 968/2006:
Ákærði játaði að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og var sakfelldur.

Dæmd viðurlög:  6 mánaða fangelsi skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 15.000.000, vararefsing 4 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. og 3. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1998 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 191. gr. laga nr. 82/1998 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. og 6. mgr. 109. gr. laga um tekjuskatt og eignarskatt nr. 90/2003 sbr. áður 2. og 6. mgr. 107. gr. eldri laga nr. 75/1981 um tekjuskatt- og eignarskatt, 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga, 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998 og 1. og 2. tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1944 um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 um breyting á þeim lögum, sbr. 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995.

Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru:  Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að með því að hafa í starfi sínu sem framkvæmdastjóri einkahlutafélagsins X, látið undir höfuð leggjast að skila virðisaukaskattsskýrslum vegna tímabilanna janúar til febrúar 2001 og maí til október 2001, og hafa rangfært skilaskyldan virðisaukaskatt vegna tímabilanna maí til desember 2000 og mars til apríl 2001, og með þessu komið einkahlutafélaginu undan því að standa Sýslumanninum í Hafnarfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð kr. 1.987.068. Ákærða voru einnig gefin að sök brot gegn lögum um tekjuskatt og eignarskatt, með að hafa látið undir höfuð leggjast að skila skattframtölum vegna starfsemi félagsins á árunum 2000 og 2001, gjaldaárin 2001 og 2002, og með því komið félaginu undan greiðslu tekjuskatts, samtals að fjárhæð kr. 852.723. Þá voru ákærða gefin að sök bókhaldsbrot með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og vanrækt að varðveita bókhaldsgögn vegna starfsemi X ehf. árið 2001.

Héraðsdómur Reykjaness, 21. september 2006 í máli nr. S 965/2005:
Farið var með málið samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð opinberra mála. Með skýlausri játningu ákærða, sem samrýmdist öðrum gögnum málsins, taldist sannað að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og var þar réttilega færð til refsiákvæða.

Dæmd viðurlög:  4 mánaða fangelsi skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 5.500.000, vararefsing 3 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50,1988, um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42, 1995, 2. og 6. mgr. 109. gr. laga um tekjuskatt og eignarskatt nr. 90, 2003, sbr. áður 2. og 6. mgr. 107. gr. eldri laga nr. 75, 1981 um tekjuskatt- og eignarskatt,  1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 1. gr. laga 39, 1995 og 139. gr. laga nr. 82, 1998 og 1. og 2. tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145, 1994, um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37, 1995 um breyting á þeim lögum, sbr. 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 39, 1995.

Ákæruvaldið gegn A og B:
Verknaðarlýsing í ákæru:

            Brot í rekstri X ehf.: ákærða A sem daglegum stjórnanda X ehf. og varamanni í stjórn félagsins og ákærða B sem framkvæmdastjóra félagsins frá upphafi árs 2002 til 30. apríl 2003 og starfandi framkvæmdastjóra og daglegum stjórnanda frá þeim tíma og út júní sama ár, voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt, með því að hafa eigi staðið sýslumanninum á Patreksfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins á árunum 2002, 2003 og 2004, samtals að fjárhæð kr. 16.261.062. Þá voru ákærða gefin að sök, í þeim störfum sem að framan greinir, brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda árin 2002, 2003 og 2004, samtals að fjárhæð kr. 8.224.601.

            Brot í rekstri Y ehf.: Ákærða A, sem framkvæmdastjóra Y ehf., og ákærða B, sem stjórnarformanni Y ehf. til 30. apríl 2003, voru gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa með því að hafa eigi staðið sýslumanninum á Patreksfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda árin 2002 og 2003, samtals að fjárhæð kr. 2.545.281.

            Brot í rekstri Z ehf.: Ákærða B sem framkvæmdastjóra Z ehf., voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt, með því að hafa eigi staðið sýslumanninum á Patreksfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil virðisaukaskatti árið 2002, samtals að fjárhæð kr. 1.903.581. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að með því að hafa eigi staðið sýslumanninum á Patreksfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda árið 2002, samtals að fjárhæð kr. 4.692.018.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 10. júlí 2006, í máli nr. 1227/2005:
Ákærðu kröfðust sýknu, en voru báðir sakfelldir fyrir þau brot er þeim voru gefin að sök í ákæru. Ekki var talið hægt að falla frá fésektarlágmarki laga um staðgreiðslu opinberra gjalda og laga um virðisaukaskatt, þrátt fyrir að greitt hefði verið inn á vanskilin, þar sem skil á skilagreinum og virðisaukaskattsskýrslum fyrir þau tímabil sem greitt hafði verið inn á, var í öllum tilfellum skilað eftir eindaga.

Dæmd viðurlög: Ákærði A: 7 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til 2 ára. Fésekt kr. 44.900.000, vararefsing 12 mánaða fangelsi. Ákærði B: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 22.400.000, vararefsing 6 mánaða fangelsi.

Ákæruvaldið gegn A og X sf.:
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A og ákærða X sf. voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að ákærði A, sem var framkvæmdastjóri og eigandi X sf., vanrækti að standa tollstjóranum í Reykjavík, skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni félagsins á árunum 1998 til 2002, samtals að fjárhæð kr. 20.312.893.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 29. júní 2006, í máli nr. 247/2006:
Sannað var með játningu ákærða A, fyrir sína hönd og vegna hins ákærða félags, og öðrum gögnum málsins, að ákærðu voru sek um þá háttsemi sem þeim var gefin að sök. Ekki var talið hægt að víkja frá fésektarákvæði laga, þar sem vanrækt hafði verið að standa skil á virðisaukaskattsskýrslum á lögmæltum tíma.

Dæmd viðurlög: Ákærði A: 5 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til 2 ára. Ákærðu A og X sf. sameiginlega: Fésekt kr. 40.700.000, vararefsing 8 mánaða fangelsi.

Brot ákærða A talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998. Brot ákærða X sf. talin varða við framangreind ákvæði, sbr. og 8. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða, sem stjórnarmanni með prókúruumboð í X ehf., voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni X ehf., á árunum 2003 og 2004, samtals að fjárhæð kr. 18.186.817. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins X ehf., á árunum 2003 og 2004, samtals að fjárhæð kr. 10.062.564.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 21. júní 2006, í máli nr. 77/2006:
Ákærði játaði brot sitt og var sakfelldur. Greitt hafði verið inn á vanskilin og kom því til skoðunar hvort víkja mætti frá fésektarlágmarki. Skilagreinum og virðisaukaskattsskýrslum hafði ekki verið skilað á lögmæltum tíma til innheimtumanns ríkissjóðs. Þar sem ákærði var einungis saksóttur fyrir vanskil á staðgreiðslu og virðisaukaskatti byggði dómurinn á því að brotin hefðu einskorðast við það eitt.

Dæmd viðurlög: 5 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 29.000.000, vararefsing 8 mánaða fangelsi.

 Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt, með því að hafa vanrækt að standa skil á virðisaukaskattsskýrslum, í samræmi við það sem lög áskilja, vegna sjálfstæðrar atvinnustarfsemi sinnar og hafa eigi staðið sýslumanninum á Selfossi skil á innheimtum virðisaukaskatti vegna virðisaukaskattstímabilanna frá janúar 1998 til febrúar 2001, samtals að fjárhæð kr. 5.215.661. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um tekjuskatt og eignarskatt með því að hafa ekki talið fram til skatts tekjur sínar af sjálfstæðri atvinnustarfsemi gjaldaárin 1999, 2000, 2001 og 2002, vegna tekna árin 1998, 1999, 2000 og 2001, og hafa með því komið sér undan greiðslu tekjuskatts og útsvars, samtals að fjárhæð kr. 14.607.337. Undir meðferð málsins var fallið frá ákæru vegna tekjuáranna 1998 og 1999 og lækkaði fjárhæð ákæru við það í kr. 3.307.187. Þá voru ákærða gefin að sök bókhaldsbrot, með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og varðveita bókhaldsgögn vegna tekjuáranna 1998 til og með 2001.

Héraðsdómur Suðurlands, 13. júní 2006, í máli nr. S 503/2005:
Ákærði játaði brot sín og samræmdist játning hans rannsóknargögnum málsins, sem ákæra studdist við. Ákærði var sakfelldur.

Dæmd viðurlög: 7 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 25.000.000, vararefsing 6 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. og 3. mgr. 40. gr. laga um virðisaukaskatt, nr. 50/1988, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 191. gr. laga nr. 82/1998, 2. og 6. mgr. 109. gr. laga um tekjuskatt, nr. 90/2003 og 2. mgr. 22. gr. laga um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 4/1995 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Þá voru brotin talin varða við 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga um bókhald, nr. 145/1994, með áorðnum breytingum, sbr. 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940.

Ákæruvaldið gegn A, B og C.
Verknaðarlýsing í ákæru:

            Brot í rekstri X ehf.: Ákærða A sem stjórnarformanni með prókúruumboð hjá X ehf.  frá 13. mars 2002 til 11. september 2002, voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt, með því að hafa eigi í samræmi við það sem lög áskilja, staðið tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti, sem innheimtur hafið verið í nafni X ehf. á árinu 2002, samtals að fjárhæð kr. 2.827.378. Ákærða A í framangreindri stöðu hjá X ehf., ákærða B sem stjórnarmanni og framkvæmdastjóra með prókúruumboð hjá X ehf. frá 10. mars 2000 til 21. janúar 2002 og ákærðu C sem stjórnarformanni með prókúruumboð hjá X ehf. frá 5. júlí 2000 til 13. mars 2002, voru gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa látið undir höfuð leggjast að standa skil á skilagreinum staðgreiðslu opinberra gjalda vegna október, nóvember og desember 2001 og janúar til og með október 2002 og hafa eigi, í samræmi við það sem lög áskilja, staðið tollstjóranum í Reykjavík skil á staðgreiðslu opinberra gjalda, sem haldið var eftir af launum starfsmanna X ehf. á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 7.066.002.

            Brot í rekstri Y ehf.: Ákærða A sem stjórnarmanni með prókúruumboð félagsins, frá 1. desember 2001 til 11. september 2002, var gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa látið undir höfuð leggjast að standa skil á skilagreinum virðisaukaskatts vegna tímabilanna janúar – febrúar og mars – apríl 2002 og hafa eigi, í samræmi við það sem lög áskilja, staðið tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti, sem innheimtur hafði verið í nafni Y ehf. á árinu 2002, samtals að fjárhæð kr. 3.005.496. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa skil á skilagreinum staðgreiðslu opinberra gjalda vegna janúar til og með ágúst 2002 og hafa eigi, í samræmi við það sem lög áskilja, staðið tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda vegna rekstrar Y ehf. á árinu 2002, samtals að fjárhæð kr. 3.165.667.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 12. júní 2006, í máli nr. S 1229/2005:
Vegna rekstrar X ehf.: Ákærði B neitaði sök og hélt því fram að hann hefði ekkert haft með ákvarðanatöku og fjármálastjórn X ehf. að gera frá því í nóvember 2001. Ákærða C neitaði einnig sök. Hún bar því við að hún hefði hætt stjórnarformennsku 26. september 2001, að hún hefði ekki komið að rekstri félagsins aftur fyrr en í desember sama ár og þá aðeins til að freista þess að bjarga rekstrinum, án nokkurrar ábyrgðar á fjármálastjórn þess. Ákærðu B og C voru sakfelld, meðal annars með vísan til skyldna B sem framkvæmdastjóra og stjórnarmanns X ehf. og ákærðu C sem stjórnarformanns félagsins. Ákærði A játaði sök og var sakfelldur.

Vegna rekstrar Y ehf.: Ákærði játaði sök og var sakfelldur fyrir brot sín.

Dæmd viðurlög:  Ákærði A 3 mánaða fangelsi skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 22.000.000, vararefsing 7 mánaða fangelsi. Ákærði B fésekt kr. 2.000.000, vararefsing 60 daga fangelsi. Ákærða C fésekt kr. 3.500.000, vararefsing 80 daga fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A, B og C.
Verknaðarlýsing í ákæru:  Ákærða A sem framkvæmdastjóra X ehf. frá 26. júlí 2001 til 2. apríl 2002 og ákærðu B og C sem stjórnarmönnum X ehf., var gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa vanrækt að standa skil á innheimtum virðisaukaskatti fyrir hönd X ehf., á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 756.001. Þá voru ákærðu einnig gefin að sök, í framangreindum stöðum þeirra hjá X ehf., að hafa brotið gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda af launum starfsmanna X ehf., á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 4.916.349.

Héraðsdómur Reykjavíkur, þann 12. júní 2005, í máli nr. 793/2005:
Ákærðu A og B kröfðust frávísunar og byggðu á því að ákæra væri svo óskýr að efnisdómur yrði ekki réttilega á hana lagður. Héldu þeir því fram að í ákæru væri ekki tilgreint nægjanlega fyrir hvaða gjaldatímabil hver og einn ákærðu væri ákærður fyrir. Dómurinn hafnaði þessum rökum og taldi ekki tilefni til frávísunar málsins. Ákærðu neituðu allir sök og töldu sig ekki hafa borið ábyrgð á vanskilum X ehf. á afdreginni staðgreiðslu og innheimtum virðisaukaskatti. Dómurinn taldi ljóst m.a. með vísan til skyldna ákærða A sem framkvæmdastjóra X ehf. og ákærðu B og C sem stjórnarmönnum í félaginu, að ákærðu væru ábyrgir fyrir vanskilunum.

Dæmd viðurlög: Ákærðu A, B og C: 1 mánaðar fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Ákærði A: fésekt kr. 2.700.00, vararefsing 68 daga fangelsi. Ákærðu B og C: fésekt kr. 3.800.000, vararefsing 84 daga fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A og B.
Verknaðarlýsing í ákæru:  Ákærða A sem framkvæmdastjóra X ehf. og ákærða B sem stjórnarmanni í félaginu, voru gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa skil á skilagreinum staðgreiðslu opinberra gjalda vegna greiðslutímabilanna frá maí 2002 til desember 2002 og með því að hafa vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda, ákærði A að fjárhæð kr. 2.766.638 og ákærði B að fjárhæð kr. 3.030.451.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 8. júní 2006, í máli nr. S 1226/2005:
Ákærði B játaði brot sitt og samrýmdist játning hans gögnum málsins, hann var því sakfelldur. Ákærði A krafðist sýknu. Að virtum framburði ákærða A um verksvið hans hjá X ehf., og að virtum framburðum meðákærða B og bókara félagsins, um að ákærðu báðir hefðu staðið saman að töku ákvarðana um hvaða skuldir átti að greiða hverju sinni, var það mat dómsins að í verkahring ákærða A voru störf sem almennt eru falin framkvæmdastjórum félaga. Með vísan til þessa og skyldna ákærða sem framkvæmdastjóra samkvæmt lögum um einkahlutafélög var ákærði A sakfelldur fyrir brot sín. Ákærðu vanræktu að standa skil á skilagreinum staðgreiðslu opinberra gjalda og því var ekki talið hægt að víkja frá fésektarlágmarki laga við sektarákvörðun.

Dæmd viðurlög: Ákærðu A og B: 3 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt ákærða A kr. 2.800.000, vararefsing 48 daga fangelsi. Fésekt ákærða B kr. 3.400.000, vararefsing 52 fangelsi.

Brot talin varða við 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995,og 1. mgr. 162. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A .
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða sem framkvæmdastjóra og stjórnarmanni X ehf. var gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um virðisaukaskatt með stórfelldum rangfærslum við virðisaukaskattsskil X ehf. með því að hafa útbúið fyrir hönd félagsins og afhent sýslumanninum í Hafnarfirði fjórar tilhæfulausar virðisaukaskattsskýrslur fyrir tímabilin júlí – ágúst, september – október og nóvember – desember 2003 og janúar – febrúar 2004 og hafa þannig svikið úr ríkissjóði samtals kr. 24.152.781 sem endurgreiddan innskatt samkvæmt virðisaukaskattsskýrslunum, en tilgreindur innskattur samkvæmt skýrslunum var að meginhluta studdur fölsuðum sölureikningum og fölsuðum bankayfirlitum, sem ákærði lagði fram til skattstjórans í Reykjanesumdæmi þann 14. júní 2004, vegna endurskoðunar á virðisaukaskattsskilum félagsins. Þá voru ákærða gefin að sök tilraun til brots gegn lögum um virðisaukaskatt, með því að hafa fyrir hönd X ehf. útbúið og afhent sýslumanninum í Hafnarfirði tilhæfulausa virðisaukaskattsskýrslu fyrir tímabilið mars – apríl 2004 og með því gert tilraun til að svíkja út úr ríkissjóði kr. 9.211.529 sem endurgreiddan innskatt, samkvæmt framangreindri skýrslu, þar sem tilgreindur innskattur var að meginhluta studdur fölsuðum sölureikningum og fölsuðum bankayfirlitum sem ákærði framvísaði við endurskoðun skattstjórans í Reykjanesumdæmi.

Héraðsdómur Reykjaness, 2. júní 2006 í máli nr. S 430/2006:
Farið var með málið samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð opinberra mála. Með skýlausri játningu ákærða, sem samrýmdist öðrum gögnum málsins, taldist sannað að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og var þar réttilega færð til refsiákvæða.

Dæmd viðurlög:  18 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára. Fésekt kr. 70.000.000, vararefsing 6 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr., nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998 og 1. mgr., sbr. 7. mgr. 40. gr., nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. alemnnra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998, sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruvaldið gegn A og B.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A sem framkvæmdastjóra og stjórnarmanni X ehf. og ákærða B sem stjórnarformanni og prókúruhafa X ehf.  voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa ekki staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni X ehf. á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 13.756.435. Þá var ákærðu gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa ekki staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna X ehf. á árunum 2001, 2002 og 2003, samtals að fjárhæð kr. 8.356.881.

Héraðsdómur Reykjavíkur 1. júní 2006,  í máli nr. S-75/2006:
Ákærði B viðurkenndi þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og var sakfelldur. Ákærði A neitaði sök og byggði varnir sínar m.a. á því að hann hefði ekki komið að fjármálastjórn X ehf. og að skráning í stöðu framkvæmdastjóra hefði nánast verið gerð til málamynda. Fyrir lá að ákærði A átti helming hlutafjár í X ehf. og var frá stofnun félagsins skráður framkvæmdastjóri félagsins og stjórnarmaður. Dómurinn taldi að enda þótt ráða mætti af framburði aðila og vitna fyrir dómi að dagleg fjármálastjórn hefði verið í höndum B, yrði ekki fram hjá því horft að ákærða A bar, skv. 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, að afla sér vitneskju um skuldastöðu félagsins og fylgjast með rekstrinum, þar á meðal hvort félagið stæði í skilum með greiðslu virðisaukaskatts og staðgreiðslu opinberra gjalda. Meðal annars með vísan til þessa, og fleiri atriða er fram höfðu komið í málinu varðandi aðkomu A að rekstrinum, var A sakfelldur. Við ákvörðun refsingar var talið að ekki mætti falla frá fésektarlágmarki laga um virðisaukaskatt og laga um staðgreiðslu opinberra gjalda, þar sem virðisaukaskattsskýrslum og staðgreiðsluskilagreinum var í öllum tilfellum skilað eftir eindaga.

Dæmd viðurlög:  Ákærðu A og B: 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi í 2 ár. Fésekt kr. 22.200.000 (hvor um sig), vararefsing 6 mánaða fangelsi. 

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða, sem framkvæmdastjóra og stjórnarmanni X ehf., voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni X ehf., á árunum 2000, 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 9.697.074. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins X ehf., á árunum 2000, 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 456.879.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 11. maí 2006, í máli nr. S 720/2005:
Ákærði krafðist sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að refsingin yrði skilorðsbundin. Ekki var ágreiningur um fjárhæðir í málinu, heldur greindi ákæruvaldi og ákærða á um hver af þeim tímabilum sem greind væru í ákæru, ætti að leggja til grundvallar í málinu við refsiákvörðun. Ljóst var að vanskil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem ákært var fyrir voru að fullu greidd eftir gjalddaga, en fyrir útgáfu ákæru. Um þennan þátt málsins taldi dómurinn því að víkja mætti frá fésektarlágmarki. Þá var upplýst að sá hluti vanskila á virðisaukaskatti sem ógreiddur var nam kr. 2.873.119, vegna uppgjörstímabilanna frá nóvember-desember 2001 til maí – júní 2002, enn ekkert hafði verið greitt inn á þessi uppgjörstímabil. Taldi dómurinn að fésektarlágmark ætti við um þennan þátt vanskilanna. Uppgreidd vanskil á virðisaukaskatti námu kr. 6.823.594 og var fésektarlágmarkið ekki talið eiga við um þessi vanskil. Var refsing ákvörðuð tvöföld fjárhæð þeirra vanskila, sem fésektarlágmark var talið eiga við um og 10% af fjárhæð þeirra vanskila, sem fésektarlágmarkið átti ekki við um.

Dæmd viðurlög: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 6.474.323, vararefsing 4 mánaða fangelsi.

 Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A, B og C:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A, sem stjórnarformanni X ehf., ákærða B sem stjórnarmanni  í X ehf. og ákærða C sem framkvæmdastjóra X ehf., voru gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins X ehf. á árinu 2003, samtals að fjárhæð kr. 1.393.092.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 26. apríl 2006, í máli nr. S 251/2006:
Farið var með málið samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu. Sannað með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að ákærðu væru sekir um þá háttsemi sem þeim var gefin að sök.

Dæmd viðurlög: Fésekt hvers sakbornings um sig kr. 300.000, vararefsing 22 daga fangelsi.

Brot talin varða við 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 1. gr. laga nr. 134/2005.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða, sem framkvæmdastjóra og stjórnarformanni X ehf., voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni X ehf., á árunum 2000, 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 3.166.897. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins X ehf., á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 6.758.156.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 25. apríl 2006, í máli nr. S 632/2005:
 Ákærði neitaði sök, en gerði ekki athugasemdir við fjárhæðir ákæru. Ákærði krafðist þess aðallega að ákæru yrði vísað frá dómi, til vara sýknu og til þrautavara vægustu refsingar. Dómurinn taldi að sem framkvæmdastjóri X ehf. hefði ákærði borið ábyrgð á meðferð fjármuna félagsins og jafnframt því að skattskil þess væru með löglegum hætti. Varð hann því að bera refsiábyrgð á því að ekki voru staðin lögmælt skil á gjöldum félagsins. Með hliðsjón af greiðslum inn á vanskil félagsins á innheimtum virðisaukaskatti og afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda og greiðslum inn á álag, var talið að fésektarlágmark laga um virðisaukaskatt ætti við um vanskil vegna uppgjörstímabilanna september – október og nóvember – desember 2001 og mars – apríl 2002, samtals að fjárhæð kr. 1.715.525 og að fésektarlágmark laga um staðgreiðslu opinberra gjalda ætti við um vanskil vegna greiðslutímabilanna ágúst til og með nóvember 2001 og janúar til og með maí 2002, samtals að fjárhæð kr. 4.030.055.

Dæmd viðurlög: 2 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 11.800.000, vararefsing 5 mánaða fangelsi.

 Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti, sem ákærði innheimti í sjálfstæðri starfsemi sinni á árunum 1999, 2000 og 2001, samtals að fjárhæð kr. 8.550.612. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda, sem ákærði hélt eftir af launum starfsmanna í sjálfstæðri starfsemi sinni á árunum 2000 og 2001, samtals að fjárhæð kr. 592.003.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 19. apríl 2006, í máli nr. S 76/2006:
Sannað með skýlausri játningu ákærða fyrir dómi og með öðrum gögnum málsins að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi. Ákærði greiddi 1.970.163 eftir eindaga einstakra uppgjörstímabila virðisaukaskatts, þá greiddi hann kr. 4.074.255 í álag, dráttarvexti og kostnað. Þar sem ekki var ráðið af gögnum málsins hvernig síðastgreinda fjárhæðin sundurliðaðist þótti rétt að láta hana koma til lækkunar á höfuðstól vanskila. Að þessu virtu þótti ljóst að heildargreiðslur ákærða eftir eindaga næmu svo háu hlutfalli af heildarvanskilum virðisaukaskatts að fésektarlágmark ætti ekki við. Öll afdregin staðgreiðsla var greidd eftir lögboðna eindaga og taldi dómurinn því að fésektarlágmark ætti ekki við um vanskil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda.

Dæmd viðurlög: Fésekt kr. 1.000.000, vararefsing 3 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995, sbr. og 1. gr. laga nr. 134/2005.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru, sem framkvæmdastjóra X ehf., gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt, með því að hafa skilað til skattyfirvalda efnislega röngum virðisaukaskattsskýrslum, vegna uppgjörstímabilanna frá og með janúar 2000 til og með desember 2001, og hafa með þessu komið félaginu undan því að standa Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti, í samræmi við það sem lög áskilja, samtals að fjárhæð kr. 11.698.228. Þá voru ákærða gefin að sök bókhaldsbrot.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 23. mars 2006, í máli nr. S 248/2006:
Farið var með málið samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu. Sannað með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði væri sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. 

Dæmd viðurlög: 5 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 23.000.000, vararefsing 3 mánaða fangelsi.  

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 191. gr. laga nr. 82/1998 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998, 1. og 2. tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994, um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 um breyting á þeim lögum, sbr. 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 1/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995.

Ákæruvaldið gegn A, B, C, D, E, F, G og H

Verknaðarlýsing í ákæru:

Ákærðu A og B voru ákærðir fyrir umboðssvik, um þann þátt málsins verður ekki fjallað hér.

I.     Brot í rekstri X hf.: Ákærða A sem stjórnarformanni X hf. og ákærða C sem stjórnarmanni í félaginu voru gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna hlutafélagsins árið 2001, samtals að fjárhæð kr. 2.021.617.

II. Brot í rekstri Y ehf.: Ákærða D sem stjórnarformanni Y ehf. og ákærða E sem stjórnarmanni félagsins voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því hafa vanrækt að standa skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins á árunum 2000 og 2001, samtals að fjárhæð kr. 5.915.885. Þá voru ákærða D sem stjórnarformanni, ákærða E sem stjórnarmanni og ákærða H sem framkvæmdastjóra gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna einkahlutafélagsins á árunum 2000 og 2001, samtals að fjárhæð kr. 10.049.180.

III. Brot í rekstri Z hf.: Ákærða D sem framkvæmdastjóra Z hf. og ákærðu A og E sem stjórnarmönnum félagsins, voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa vanrækt að standa innheimtumanni ríkissjóðs skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni hlutafélagsins árið 2001, samtals að fjárhæð kr. 14.850.895 og afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna hlutafélagsins á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 17.944.099.

IV. Brot í rekstri W ehf.:  Ákærða D, sem framkvæmdastjóra og stjórnarmanni W ehf., voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa innheimtumanni ríkissjóðs skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins árið 2002, samtals að fjárhæð kr. 5.748.579 og afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna einkahlutafélagsins á árunum 2002 og 2003, samtals að fjárhæð kr. 8.629.938.

V. Brot í rekstri Q ehf.: Ákærða G sem framkvæmdastjóra Q ehf. og ákærða A sem stjórnarmanni í félaginu og daglegum stjórnanda þess, voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og með því að hafa vanrækt að standa innheimtumanni ríkissjóðs skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins árið 2001, samtals að fjárhæð kr. 4.616.980. Ákærði A var ákærður vegna vanskil á allri framangreindri fjárhæð, en ákærði G var ákærður vegna vanskila á samtals kr. 1.587.505. Þá voru ákærða A gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna einkahlutafélagsins á árinu 2001, samtals að fjárhæð kr. 781.215.

VI. Brot í rekstri A ehf.: Ákærða F sem framkvæmdastjóra A ehf. og ákærða A sem stjórnarformanni félagsins voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa innheimtumanni ríkissjóðs skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins árið 2001, samtals að fjárhæð kr. 512.448 og afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna einkahlutafélagsins á árinu 2001, samtals að fjárhæð kr. 5.047.389.

VII. Brot í rekstri B ehf.: Ákærða A sem stjórnarformanni B ehf. og ákærða C sem stjórnarmanni í félaginu voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa innheimtumanni ríkissjóðs skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins árið 2002, samtals að fjárhæð kr. 2.427.185 og afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna einkahlutafélagsins á árinu 2002, samtals að fjárhæð kr. 8.977.513.

VIII. Brot í rekstri C ehf.: Ákærða F sem framkvæmdastjóra C ehf., ákærða C sem stjórnarformanni félagsins og ákærða A sem stjórnarmanni í félaginu voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa innheimtumanni ríkissjóðs skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins árin 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 2.599.193 og afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna hlutafélagsins á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 4.265.326.

Héraðsdómur Reykjavíkur 30. mars 2005, í máli nr. S-871/2005:

I.     Brot í rekstri X ehf.: Ákærðu neituðu allir sök og kröfðust sýknu, en kröfðust til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Dómurinn taldi að ákærðu hefði verið fullkunnugt um stöðu félagsins og vanskil þess á staðgreiðslu opinberra gjalda. Taldi dómurinn að ákærðu hefði borið í skjóli stöðu sinnar að annast um að starfsemi félagsins væri jafnan í réttu og góðu horfi. Voru því báðir ákærðu dæmdir sekir um þau brot er þeim voru gefin að sök, en brotin voru þó ekki talin stórfelld. Þar sem ákærðu höfðu greitt inn á staðgreiðsluskuld félagsins umfram ákærufjárhæð, var ekki talið að fésektarlágmark ætti við. Var ákærðu, hvorum um sig, gert að greiða fésekt í ríkissjóð að fjárhæð kr. 50.000.

II. Brot í rekstri Y ehf.: Ákærðu H og E neituðu sök. Ákærði D játaði sök en bar brigður á fjárhæðir í ákærunni. Að því er varðaði brot gegn lögum um virðisaukaskatt byggðu ákærðu D og E vörn sína meðal annars á því, að ekki hefði verið rannsakað að hvaða marki reikningar hefðu fengist greiddir sem gefnir voru út á þeim virðisaukaskattsstímabilum sem um ræddi í málinu. Dómurinn taldi að mörg þeirra fyrirtækja sem voru í viðskiptum við Y ehf. hefðu orðið gjaldþrota. Hefðu ákærðu talið að til lækkunar ætti að koma vegna óinnheimtra krafna hefði sú skylda hvílt á þeim, þegar þeir sáu í hvað stefndi, að senda inn leiðréttingaskýrslu virðisaukaskatts. Það var ekki gert og var því mótbárum þessum hafnað. Að mati dómsins var ákærðu kunnugt um rekstur félagsins, þar á meðal um skil félagsins á virðisaukaskatti. Með vísan til þeirra ríku skyldna stjórnarformanns og stjórnarmanna, sem kveðið er á um í lögum um einkahlutafélög, var talið að ákærðu hefðu í skjóli stöðu sinnar átt að annast um að starfsemi félagsins væri jafnan í réttu og góðu horfi. Félagið átti við fjárhagslega erfiðleika að etja á þessum tíma, en dómurinn taldi að það hefði lagt ríkar skyldur á herðar ákærðu að fylgjast með og tryggja að félagið innti af hendi lögboðin gjöld. Voru ákærðu D og E sakfelldir fyrir stórfelld brot gegn lögum um virðisaukaskatt. Ekkert hafði verið greitt inn á virðisaukaskattskuld eftir eindaga vegna þeirra tímabila sem ákæran tók til og voru ákærðu, hvor um sig, ásamt fangelsisrefsingu, dæmdir til greiðslu sektar að fjárhæð kr. 6.000.000. Ákæru á hendur D, E og H, vegna brota á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda var vísað frá dómi.

III. Brot í rekstri Z hf.: Ákærðu A og D neituðu sök og kröfðust sýknu, en kröfðust til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Ákærði E krafðist frávísunar ákæru á hendur sér. Frávísunarkröfu E var hafnað. Talið var, af framburði ákærðu og vitna, að allir ákærðu vissu um slæma fjárhagsstöðu félagsins, þar á meðal um það að félagið stóð ekki í skilum á afdreginni staðgreiðslu og innheimtum virðisaukaskatti. Dómurinn taldi að ákærði E hefði reynt að afla sér raunhæfra upplýsinga um stöðu félagsins og sýna ábyrgð í rekstri þess. Þá mátti ráða af því sem ákærði E hafði látið færa til bókar á stjórnarfundum að hann hefði einn stjórnarmanna, reynt að spyrna við fótum og sýna ábyrga afstöðu í rekstrinum. Að þessu virtu var það mat dómsins að saknæmisskilyrði laga um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda væru ekki uppfyllt hvað varðaði ákærða A og var hann sýknaður.  Að því er varðaði brot á lögum um virðisaukaskatt héldu verjendur ákærðu A og D því fram, að engin rannsókn hefði farið fram á því hvort virðisaukaskattur hefði í reynd verið innheimtur af þeim kröfum sem félagið átti á hendur öðrum, eða hvort hann var útistandandi. Dómurinn hafnaði þessum rökum, þar sem að hann taldi að skylda hefði hvílt á ákærðu A og D að skila inn leiðréttingarskýrslum virðisaukaskatt hefðu þeir talið að til lækkunar ætti að koma á virðisaukaskatti vegna óinnheimtra krafna. Þá kom einnig fram í vörn ákærðu að samkvæmt ársreikningi Z hf. hefðu útistandandi kröfur numið kr. 59.367.000. Ekkert lá fyrir um innheimtu þessara krafna og þær vörðuðu ekki það tímabil sem ákæran tók til. Dómurinn taldi að ekkert hefði komið fram í málinu sem rennt gæti stoðum undir þær staðhæfingar ákærðu að ákærufjárhæðin samkvæmt þessum lið væri röng. Að því er varðaði brot ákærðu A og D á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda héldu þeir því fram að rannsókn hefði ekki farið fram á því hvort laun voru í skilum eða ekki. Dómurinn taldi að hvorki gögn málsins né framburður ákærðu og vitna fyrir dóminum hefðu rennt stoðum undir þessar staðhæfingar og ekkert hefði komið fram í málinu sem gæfi til kynna að ákærufjárhæðin væri röng. Dómurinn taldi að ákærðu gætu ekki borið fyrir sig vörn af þessu tagi, án þess að sýna fram á það með óyggjandi hætti að laun vegna þeirra tímabila sem ákært var fyrir hafi verið í vanskilum. Með vísan til þeirra ríku skyldna stjórnarformanns og stjórnarmanna, sem kveðið er á um í lögum um hlutafélög, var talið að ákærðu hefðu í skjóli stöðu sinnar átt að annast um að starfsemi félagsins væri jafnan í réttu og góðu horfi. Félagið átti við fjárhagslega erfiðleika að etja á þessum tíma, en dómurinn taldi að það hefði lagt ríkar skyldur á herðar ákærðu að fylgjast með og tryggja að félagið innti af hendi lögboðin gjöld.  Ákærðu A og D voru sakfelldir fyrir stórfelld brot á lögum um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda, þó þannig að ákærði A var ekki látinn sæta refsiábyrgð vegna gjalda sem gjaldféllu eftir að hann sannanlega hætti í stjórn félagsins. Greiðslur inn á virðisaukaskattsskuld eftir eindaga töldust ekki verulegar. Voru A og D, hvor um sig, ásamt fangelsisvist, dæmdir til greiðslu sektar að fjárhæð kr. 14.500.000. Greiðslur inn á staðgreiðsluskuld félagsins töldust ekki verulegar. Voru báðir ákærðu dæmdir til fangelsisvistar, þá var ákærði A dæmdur til greiðslu sektar að fjárhæð kr. 15.500.00 og ákærði D til greiðslu sektar að fjárhæð kr. 20.000.000.

IV. Brot í rekstri W ehf.:  Ákærði játaði sök en bar brigður á að fjárhæðir væru réttar. Ákærði hélt því fram að engin rannsókn hefði farið fram á því hvort virðisaukaskattur hefði í reynd verið innheimtur af þeim kröfum sem félagið átti á hendur öðrum, eða hvort hann var útistandandi. Dómurinn hafnaði þessum rökum, þar sem að hann taldi að skylda hefði hvílt á ákærða að skila inn leiðréttingarskýrslum virðisaukaskatt hefði hann talið að til lækkunar ætti að koma á virðisaukaskatti vegna óinnheimtra krafna. Þá hélt ákærði því fram að ekki hefði verið rannsakað hvaða laun hefðu verið ógreidd, ábyrgðarsjóður launa hefði greitt kr. 20.000.000 í laun. Dómurinn kannaði þetta atriði sérstaklega og var það niðurstaða hans að staðhæfing þessi ætti sér enga stoð í gögnum málsins og að ekkert hefði komið fram í málinu að öðru leyti sem gæfi til kynna að ákærufjárhæð samkvæmt þessum ákærulið væri röng. Greiðslur inn á vanskil skattaðilans á innheimtum virðisaukaskatti og afdreginni staðgreiðslu töldust ekki verulegar. Brotin töldust stórfelld og var ákærði, ásamt fangelsisvist, dæmdur til greiðslu sektar að fjárhæð kr. 11.400.000 vegna vanskila á virðisaukaskatti og kr. 17.000.000 vegna vanskila á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda.

V. Brot í rekstri Q ehf.: Ákærði G var sýknaður þar sem saknæmisskilyrði laga um virðisaukaskatt voru ekki talin uppfyllt að því er hann varðaði. Ákærði A hélt því fram að engin rannsókn hefði farið fram á því hvort virðisaukaskattur hefði í reynd verið innheimtur af þeim kröfum sem félagið átti á hendur öðrum, eða hvort hann var útistandandi. Dómurinn hafnaði þessum rökum þar sem hann taldi að ekkert hefði komið fram í málinu sem renndi stoðum undir þessar staðhæfingar og að skylda hefði hvílt á ákærða að skila inn leiðréttingarskýrslum virðisaukaskatt hafi hann talið að til lækkunar ætti að koma á virðisaukaskatti vegna óinnheimtra krafna. Ákærði hélt því fram að hann hefði hætt afskiptum af félaginu í október 2001, en samkvæmt vottorði hlutafélagaskrár sat hann engu að síður í stjórn félagsins frá 20. apríl 2001 til 20. desember 2002. Ekkert hafði komið fram í málinu um annað. Þá hélt verjandi ákærða A því fram að engin rannsókn hefði farið fram á því hvort laun hafi verið í skilum eða ekki. Af lýstri kröfu launamanna félagsins í þrotabú þess var ekki ráðið hvort um væri að ræða kröfur vegna tímabila þeirra sem um ræddi í ákæru og var því ekki fallist á þessa vörn ákærða. Dómurinn taldi að ákærði hefði borið ábyrgð á því, sem stjórnarmaður, að starfsemi og skipulag félagsins væri í réttu og góðu horfi. Þar undir félli ábyrgð á því að staðin væru skil á lögboðnum gjöldum og virðisaukaskatti. Þótt ákærði hefði ekki sjálfur annast gerð skilagreina eða unnið virðisaukaskattsskýrslur væri ábyrgð hans engu minni. Þá var að mati dómsins ekki komið fram með fullnægjandi hætti að fjárhæðir samkvæmt skilagreinum og skýrslum væru rangar. Ekkert hafði verið greitt inn á vanskilin og töldust brot ákærða A stórfelld. Var ákærði A dæmdur til greiðslu sektar að samtals fjárhæð kr. 10.800.000, vegna brota á lögum um virðisaukaskatt og lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda.

VI. Brot í rekstri A ehf.: Ákærðu neituðu sök og kröfðust sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Ákærði F var sýknaður með vísan til þess, að framburður vitna fyrir dómi hefði rennt stoðum undir framburð ákærða F sjálfs, um að þrátt fyrir að hann hefði verið tilkynntur til hlutafélagaskrár sem framkvæmdastjóri og formlega gegnt því starfi, þann tíma sem greinir í ákæru, hefðu valdheimildir hans sem framkvæmdastjóra verið svo takmarkaðar að honum hefði verið ómögulegt að taka ákvörðun um hvaða kröfur á hendur félaginu skyldu greiddar og hann hafi ekki verið til þess bær, hvorki varðandi virðisaukaskatt sem félaginu bar að skila á framkvæmdastjóra tíma hans né staðgreiðslu opinberra gjalda. Þá var vísað til þess skamma tíma sem ákærði F var skráður framkvæmdastjóri hjá félaginu og leiddi til þess að honum var illfært að hafa áhrif á reksturinn. Ákærði A hélt því fram að engin rannsókn hefði farið fram á því hvort virðisaukaskattur hefði í reynd verið innheimtur af þeim kröfum sem félagið átti á hendur öðrum, eða hvort hann var útistandandi. Dómurinn hafnaði þessum rökum þar sem hann taldi að ekkert hefði komið fram í málinu sem renndi stoðum undir þessar staðhæfingar og að skylda hefði hvílt á ákærða að skila inn leiðréttingarskýrslum virðisaukaskatt hafi hann talið að til lækkunar ætti að koma á virðisaukaskatti vegna óinnheimtra krafna. Þá hélt verjandi ákærða A því fram að engin rannsókn hefði farið fram á því hvort laun hafi verið í skilum eða ekki. Að mati dómsins var ekkert fram komið í málinu sem renndi stoðum undir þessar fullyrðingar ákærða. Taldi dómurinn að ákærði, sem stjórnarmanni félagsins, þann tíma sem ákæran tók til, hefði borið ábyrgð á því að starfsemi og skipulag félagsins væri í réttu og góðu horfi. Þrátt fyrir að ákærði hefði ekki sjálfur annast gerð skilagreina eða unnið virðisaukaskattsskýrslur væri ábyrgð hans engu minni. Ákærði var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um virðisaukaskatt og lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda. Brot ákærða gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda töldust stórfelld. Greiðslur inn á vanskil skattaðilans töldust ekki verulegar. Ákærði var dæmdur til greiðslu sektar að fjárhæð kr. 1.000.000 vegna vanskila á virðisaukaskatti og kr. 10.000.000 vegna vanskila á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda. 

VII. Brot í rekstri B ehf.: Verjendur ákærðu héldu því fram að engin rannsókn hefði farið fram á því hvort virðisaukaskattur hefði í reynd verið innheimtur af þeim kröfum sem félagið átti á hendur öðrum, eða hvort hann var útistandandi. Dómurinn hafnaði þessum rökum þar sem hann taldi að þær skyldur hefðu hvílt á ákærðu, að skila inn leiðréttingarskýrslum virðisaukaskatt hefðu þeir talið að til lækkunar ætti að koma á virðisaukaskatti vegna óinnheimtra krafna. Taldi dómurinn að ákærðu hefðu, sem stjórnarformaður og stjórnarmaður, ábyrgð á því að starfsemi og skipulag félagsins væri í réttu og góðu horfi. Taldi hann að það stoðaði ákærða C lítið að bera því við að hann hefði lítið komið að fjármálum félagsins þann tíma sem hann sat í stjórn, enda væri ljóst af framburði hans fyrir dómi að honum var vel kunnugt um fjárhagserfiðleika félagsins. Voru ákærðu sakfelldir fyrir stórfelld brot á lögum um virðisaukaskatt. Greiðslur inn á vanskil á virðisaukaskatti töldust ekki verulegar og voru ákærðu, hvor um sig dæmdir til fangelsisvistar, ásamt greiðslu sektar að fjárhæð kr. 2.500.000 vegna vanskila á virðisaukaskatti. Að því er varðaði vanskil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda taldi dómurinn að jafnvel þótt ákærðu hefðu haft undir sinni stjórn umsjónarmann eða menn, sem falið var að sinna ákveðnum verkefnum, eins og að sjá um skilagreinar vegna staðgreiðslu opinberra gjalda og virðisaukaskatts, hvíldi ábyrgð á því, að starfsemi og skipulag félagsins væri í réttu og góðu horfi, á þeirra herðum. Þar undir félli ábyrgð á því að staðin væru skil á afdreginni staðgreiðslu opinbera gjalda. Þótt ákærðu hefðu ekki sjálfir annast gerð skilagreina eða unnið virðisaukaskattsskýrslur væri ábyrgð þeirra engu minni og að mati dómsins var nægilega fram komið að ákærðu var fullkunnugt um fjárhagserfiðleika félagsins, þar á meðal um erfiðleika við að standa skil á lögboðnum gjöldum. Ákærðu voru sakfelldir fyrir stórfelld brot á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda. Greiðslur inn á vanskil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda töldust ekki verulegar. Hins vegar námu álag og vextir kr. 1.255.381, enn ekki var sundurgreint hversu mikill hluti þeirra fjárhæðar var álag, sem til frádráttar fésekt gæti komið. Ákærðu voru látnir njóta vafans um það og til frádráttar sektarfjárhæð kom öll sú fjárhæð sem greidd hafði verið í vexti og álag. Ákærðu voru hvor um sig dæmdir til fangelsisvistar, ásamt greiðslu sektar að fjárhæð kr. 8.500.000 vegna vanskila á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda.

VIII. Brot í rekstri C ehf.: Að mati dómsins höfðu allir ákærðu vitneskju um hversu mikla fjárhagserfiðleika félagið glímdi við á þeim tíma er ákærutímabilið tekur til og hlaut þeim að vera ljóst að félagið stóð ekki skil á virðisaukaskatti og afdreginni staðgreiðslu á því tímabili. Þá taldi dómurinn að allir ákærðu ábyrgð á því að starfsemi og skipulag félagsins væri í réttu og góðu horfi, þar undir félli ábyrgð á skilum á afdreginni staðgreiðslu og innheimtum virðisaukaskatti. Ekkert í gögnum málsins benti til þess að staðhæfing ákærða F um útistandandi viðskiptakröfur ætti við rök að styðjast. Voru brot ákærðu gegn lögum um virðisaukaskatt talin stórfelld. Voru ákærðu dæmdir til fangelsisrefsingar og til greiðslu sektar, hver um sig, að fjárhæð kr. 1.800.000. Að því er varðaði brot á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda héldu verjendur ákærðu því fram að engin rannsókn hefði farið fram á efnisatriðum ákæru, þ.e. hvort laun hafi verið í skilum eða ekki. Meðal gagna málsins var frumvarp til úthlutunar í þrotabú C ehf., þar á meðal var úthlutun greiðslna vegna launakrafna. Í skjölum málsins var ekkert að finna sem gaf vísbendingar um að hve miklu leyti laun þessi voru vegna þeirra tímabila sem ákæran tók til. Það var því álit dómsins að ákærðu gætu ekki borið fyrir sig vörn af þessu tagi, án þess að sýna fram á það með óyggjandi hætti að laun vegna þeirra tímabila sem ákært er fyrir hafi verið í vanskilum. Það hafi ekki verið gert. Ákærðu voru sakfelldir, þó þannig að A og C var ekki gert að sæta refsiábyrgð vegna greiðslutímabilsins apríl 2002, þar sem þeir hættu í stjórn félagsins þann 8. maí 2002. Brot ákærðu gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda töldust stórfelld og voru ákærðu ásamt fangelsisrefsingu dæmdir til greiðslu sekta, A að fjárhæð kr. 2.500.000, B að fjárhæð kr. 2.500.000 og F að fjárhæð kr. 3.700.000.

Dæmd viðurlög: 

Ákærði A: 15 mánaða fangelsi, þar af 12 mánuðir skilorðsbundnir til tveggja ára. Fésekt kr. 67.150.000, vararefsing 12 mánaða fangelsi (sakfelldur fyrir umboðssvik og ofangreind brot).

Ákærði C: 6 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 15.350.000, vararefsing 6 mánaða fangelsi.

Ákærði D: 10 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 68.900.000, vararefsing 12 mánaða fangelsi.

Ákærði E: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 6.000.000, vararefsing 2 mánaða fangelsi.

Ákærði F: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 5.500.000, vararefsing 3 mánaða fangelsi.

Þá var ákærði B dæmdur í 6 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára fyrir, umboðssvik.

Brot samkvæmt kafla I talin varða við 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og  1. gr. laga nr. 134/2005. Brot samkvæmt II kafla voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, sbr. 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998. Brot samkvæmt  III.-VIII. kafla voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og  1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998, þó þannig að brot á lögum um virðisaukaskatt, samkvæmt kafla VI, voru ekki talin varða við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A og B:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A, sem framkvæmdastjóra X ehf. og ákærða B sem stjórnarformanni sama félags voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti, sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 17.863.609 og með því að hafa vanrækt að standa Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda af launum starfsmanna einkahlutafélagsins, á árunum 2001, 2002 og 2003, samtals að fjárhæð kr. 21.852.701.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 10. mars 2006, í máli nr. S 133/2005
Sannað var með skýlausri játningu beggja ákærðu fyrir dómi og öðrum gögnum málsins að þeir hefðu gerst sekir um háttsemi þá sem þeim var gefin að sök í ákæru.  Ákærðu höfðu mótbárur sem byggðu fyrst og fremst á því hvaða áhrif greiðslur eftir lögboðna eindaga skyldu hafa og hvernig virða skyldi fjárhæð sem ekki var nægilega lýst í þrotabú X ehf. Upplýst var í málinu að tollstjóri hafði vanrækt að lýsa í þrotabú X ehf., forgangskröfum vegna fjárnáms sem gert hafði verið í lausafé félagsins. Sú greiðsla sem fengist hefði úr skiptunum hefði verið ráðstafað upp í virðisaukaskattsskuldina. Þótti eftir atvikum rétt að láta ákærðu njóta þessa og draga fjárhæðina, þ.e. kr. 6.038.974, frá vanskilunum. Fyrir lá að eftir eindaga uppgjörstímabila virðisaukaskatts hefðu verið greiddar kr. 13.151.918. Vanskil virðisaukaskatts námu því kr. 7.958.400 og að frádregnum framangreindum kr. 6.038.974, námu vanskil virðisaukaskatts kr. 1.919.426. Þótti ljóst að ákærðu hefðu staðið skil á verulegum hluta virðisaukaskattsins og ekki ástæða til að beita fésektarlágmarki 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988. Í málinu lá einnig fyrir að heildargreiðsla eftir eindaga greiðslutíma afdreginnar staðgreiðslu opinberra gjalda hefði verið kr. 7.790.377. Vangoldinn staðgreiðsla væri því kr. 15.501.401. Þrátt fyrir að ákærðu hefðu aðeins greitt hluta vangoldinnar staðgreiðslu þóttu undirstöðurök laga nr. 134/2005 hníga í þá átt að meta greiðslur ákærðu eftir eindaga þannig að um málsbætur í skilningi laganna væri að ræða. Þótti því einnig rétt að víkja frá fésektarlágmarki 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987, að því er varðaði vanskil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda. Samanlögð vanskil samkvæmt báðum köflum ákæru námu því kr. 17.420.827 og voru þau grundvöllur sektarfjárhæðarinnar.

Dæmd viðurlög beggja ákærðu: 2 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til 2 ára. Fésekt kr. 8.711.000, vararefsing 3 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og  1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa, sem framkvæmdastjóri og prókúruhafi skattaðilans X ehf., vanrækt að standa innheimtumanni ríkissjóðs skil á innheimtum virðisaukaskatti í rekstri skattaðilans rekstrarárin 1998, 1999, 2000, 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 4.457.100.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 3. mars 2006, í máli nr. S 78/2006
Farið var með málið samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð opinberra mála. Með afdráttarlausri játningu ákærða fyrir dómi, sem samrýmdist rannsóknargögnum málsins, taldist háttsemi ákærða sönnuð og rétt færð til refsiákvæða í ákæru. Við ákvörðun refsingar var litið til greiðrar játningar ákærða og þess að ákærði hafði greitt kr. 732.332 af hinum vangoldna virðisaukaskatti. Þá var einnig litið til þess að brotin töldust meiri háttar.

Dæmd viðurlög: 3 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 8.500.000, vararefsing 5 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru, sem framkvæmdastjóra X ehf., gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt, með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti, sem innheimtur var í nafni X ehf., á árunum 2000 og 2001, samtals að fjárhæð kr. 14.358.415. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa Tollstjóranum í Reykjavík, skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna X ehf., á árunum 2000, 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 6.213.711.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 24. febrúar 2006, í máli nr. S 1228/2005:
Ákærði hélt uppi vörnum, þar sem hann taldi sig bæði hafa staðið skil á verulegum hluta skattfjárhæðar og eiga sér sérstakar málsbætur. Ákærði var sakfelldur og þóttu brot ákærða vera stórfelld, þar sem þau námu verulegum fjárhæðum. Við ákvörðun refsingar vegna brota á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda var litið til þess að ákærði hafði greitt upp verulegan hluta vanskila á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda (kr. 5.202.629 af kr. 6.213.711), þrátt fyrir að greiðslurnar hefðu farið fram eftir gjalddaga. Hins vegar var ekki talið að ákærði hefði staðið skil á verulegum hluta vanskila á innheimtum virðisaukaskatti (kr. 4.570.629 af 14.358.415), en dómurinn tók fram að greiðslur þyrftu að jafnaði að nema tveimur þriðju hlutum skattfjárhæðar til þess að teljast verulegar. Þá taldi dómurinn að ekki væri hægt að líta til þeirra staðhæfinga ákærða að hann hefði reynt að forða félaginu frá tjóni með persónulegum lántökum sínum og eiginkonu sinnar, enda hefði hann ekki lagt fram nein gögn þeim fullyrðingum til stuðnings. Dómurinn taldi einnig að ákærða hefðu átt að vera ljósir rekstrarerfiðleikar fyrirtækisins og hversu vonlítið væri að óbreyttu að halda rekstri þess áfram. Ákærði var því ekki talinn eiga sér málsbætur sem líta ætti til við ákvörðun refsingar.

Dæmd viðurlög: 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 29.728.000 (þar af kr. 1.011.000 vegna brota á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og kr. 28.717.000 vegna brota á lögum um virðisaukaskatt), vararefsing 7 mánaða fangelsi.  

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 191. gr. laga nr. 82/1998, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið gegn A:

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru, sem framkvæmdastjóra X ehf. og Y ehf., gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni X ehf., samtals að fjárhæð kr. 25.578.026 og með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni Y ehf., samtals að fjárhæð kr. 2.771.139. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og almennum hegningarlögum með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins X ehf. að fjárhæð kr. 17.579.274 og einkahlutafélagsins Y ehf., að fjárhæð kr. 2.093.501.

Við meðferð málsins lýsti sækjandi því yfir, í tilefni af þeim skjölum sem lögð voru fram af hálfu verjanda, að fallið væri frá hluta ákærunnar vegna vanskila á innheimtum virðisaukaskatti í rekstri Y ehf., að fjárhæð kr. 1.360.118. Lækkaði því fjárhæð ákæru, vegna vanskila á innheimtum virðisaukaskatti í rekstri Y ehf., úr kr. 2.771.139 í 1.411.021.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 7. febrúar 2006, í máli nr. S 443/2005:
Ákærði krafðist sýknu, en til vara krafðist hann þess að honum yrði ekki gerð refsing eða að ákvörðun refsingar yrði frestað skilorðsbundið. Til þrautavara krafðist ákærði að honum yrði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa og að fullnustu refsingar yrði frestað skilorðsbundið. Með framburði ákærða og fyrirliggjandi gögnum taldi dómurinn sannað að ákærði væri sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Ekki var fallist á það með ákærða að lagaskilyrði væru til að sýkna hann vegna virðisaukaskatts af ógreiddum, útistandandi reikningum, enda lá ekkert frammi í málinu til stuðnings staðhæfingum ákærða hvað það varðar, athafnir eða athafnaleysi skiptastjóra þrotabúa félaganna þótti enga þýðingu hafa, enda brot ákærða fullframin áður en skiptastjóri tók þar við stjórn. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að ákærði stóð skil á hluta vanskilafjárhæðar virðisaukaskatts og afdreginnar staðgreiðslu opinbera gjalda vegna Y ehf., þó að greitt hafi verið eftir gjalddaga.

Dæmd viðurlög: 8 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 89.700.00, vararefsing 12 mánaða fangelsi.

 Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.