Fréttir

30.11.2007
Dómur Hæstaréttar Íslands, þann 29. nóvember 2007, í máli nr. 391/2007
Ákæruvaldið gegn A:
Verknaðarlýsing í ákæru:
I. Brot í rekstri X ehf.: Ákærða voru, sem framkvæmdastjóra X ehf., gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum með því að hafa eigi staðið tollstjóranum í Reykjavík, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins á uppgjörstímabilunum nóvember – desember rekstrarárið 2000 og janúar – febrúar rekstrarárið 2001, samtals að fjárhæð kr. 646.186. Þá voru ákærða, gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og almennum hegningarlögum með því að hafa vanrækt að standa skil á skilagreinum vegna afdreginnar staðgreiðslu opinberra gjalda og eigi staðið tollstjóranum í Reykjavík, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins, greiðslutímabilin janúar til og með desember rekstrarárið 2000 og janúar rekstrarárið 2001, samtals að fjárhæð kr. 2.226.972.

II. Brot í rekstri Y ehf.: Ákærða voru, sem framkvæmdastjóra Y ehf., gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og almennum hegningarlögum með því að hafa vanrækt að standa skil á skilagreinum vegna afdreginnar staðgreiðslu opinberra gjalda og eigi staðið sýslumanninum í Hafnarfirði, í samræmi við það sem lög áskilja, skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins, rekstrarárið 2001, samtals að fjárhæð kr. 1.366.614.

Héraðsdómur Reykjavíkur, 16. apríl 2007, í máli nr. S-1994/2006:
Ákærði hélt því m.a. fram að hluti brota væri fyrndur, en ekki var fallist á það. Dómurinn taldi sannað að ákærði hefði gerst sekur um þau brot sem honum voru gefin að sök í ákæru.

Dæmd viðurlög: 6 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Fésekt kr. 8.500.000, vararefsing 4 mánaða fangelsi. Brot ákærða talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 191. gr. laga nr. 82/1998 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39, 1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Dómur Hæstaréttar Íslands, þann 29. nóvember 2007, í máli nr. 391/2007:
Ríkislögreglustjóri skaut málinu til Hæstaréttar í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krafðist staðfestingar héraðsdóms en ákærði krafðist aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi eða ómerkingar og heimvísunar, til vara sýknu og að því frágengu mildunar refsingar. Þar sem ekki kom fram í yfirlýsingu ákærða um áfrýjun að áfrýjað hafi verið í því skyni að fá málinu vísað frá héraðsdómi kom krafan ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti. Kröfu um ómerkingu héraðsdóm byggði ákærði á því að hann taldi að nauðsynlegt hefði verið að héraðsdómur hefði verið fjölskipaður, þar sem úrslit málsins ráðist að verulegu leyti af mati á sönnun um sérfræðileg efni er varði bókhald og skattskil. Hæstiréttur hafnaði því þar sem dómara væri heimilt en ekki skylt að kveða tvo sérfræðinga til setu í dómi. Hæstiréttur taldi að brotin væru ekki fyrnd og miðaði við að fyrningarfrestur væri 10 ár, sbr. 3. tl. 1. mgr. 81. gr. alm. hgl., vegna heimfærslu brota ákærða til 1. mgr. 262. gr. sömu laga. Ekki kom til greina að beita fésektarlágmarki þar sem ákærði stóð ekki skil á skilagreinum vegna afdreginnar staðgreiðslu starfsmanna félaganna, þá var ekkert greitt upp í vanskil á virðisaukaskatti vegna þeirra tímabila sem ákært var fyrir. Hæstiréttur staðfesti því niðurstöðu héraðsdóms um ákvörðun refsingar og sakarkostnað.

<< til baka