Fréttir

5.9.2007
Dómur Hæstaréttar Íslands, þann 3. september 2007, í máli nr. 363/2007

Ákæruvaldið gegn A og B ehf.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A var gefið að sök að hafa sem framkvæmdastjóri B ehf., gerst brotlegur gegn lögum um virðisaukaskatt, lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, lögum um bókhald og almennra hegningarlaga.

Úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. júlí 2007:
Í þessum þætti málsins krafðist ákærði þess að ákæru yrði vísað frá dómi, en ákæruvaldið krafðist þess að frávísunarkröfu yrði hafnað. Ákærði byggði frávísunarkröfu sína á því að í fyrsta lagi væri ákæra í málinu ekki gefin út af löghæfum handhafa ákæruvalds, í öðru lagi væri rannsókn málsins áfátt og í þriðja lagi að óhæfilegur dráttur hefði orðið á útgáfu ákæru í málinu og hafi ákærði því með réttu mátt telja að málinu væri lokið, enda hefði hann greitt að fullu öll þau gjöld sem um ræðir í málinu.

Dómurinn taldi að embætti saksóknara efnahagsbrota hefði verið komið á fót á grundvelli heimildar dómsmálaráðherra til að skipa saksóknara við einstök embætti lögreglustjóra, þar á meðal ríkislögreglustjóra, sbr. 4. mgr. 25. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð opinberra mála. Um embætti saksóknara efnahagsbrota gildi reglugerð nr. 1050/2006, sem tók gildi 1. janúar 2007. Saksóknari efnahagsbrota verði því talinn hafa heimild til að annast saksókn og málflutning samkvæmt lögum um meðferð opinberra mála í umboði ríkislögreglustjóra. Saksóknari efnahagsbrota færi hins vegar ekki með sjálfstætt ákæruvald og verði ekki með reglugerð falið slíkt vald, að óbreyttum lögum. Því taldi dómurinn að saksóknari efnahagsbrota hefði ekki haft heimild til að gefa út ákæru í máli þessu í eigin nafni og þar af leiðandi var ákæru vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar Íslands, þann 3. september 2007, í máli nr. 363/2007:

Ríkislögreglustjóri skaut málinu til Hæstaréttar og krafðist þess að hinn kærði úrskurður yrði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Varnaraðili krafðist þess að hinn kærði úrskurður yrði staðfestur um annað en málsvarnarlaun skipaðs verjanda. Hæstiréttur taldi að ákvæði reglugerðar nr. 1050/2006, sem kveður á um að saksóknari efnahagsbrota við embætti ríkislögreglustjóra fari með sjálfstætt ákæruvald, en ekki í umboði ríkislögreglustjóra, væri í andstöðu við 25. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð opinberra mála. Ekki væri að finna viðhlítandi lagastoð til að víkja á þennan hátt frá lögbundinni skipun ákæruvaldsins með reglugerð. Því var úrskurður héraðsdóms um frávísun staðfestur.

<< til baka