Fréttir

3.4.2007
Dómur Hæstaréttar Íslands, þann 2. apríl 2006, í máli nr. 192/2006

Ákæruvaldið gegn A

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa sem framkvæmdastjóri X ehf. vanrækt að standa skil á innheimtum virðisaukaskatti í rekstri félagsins tekjuárin 1998 og 1999, samtals að fjárhæð kr. 6.101.240. Þá voru ákærða gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa sem framkvæmdastjóri X ehf. vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna félagsins vegna tekjuársins 1999, samtals að fjárhæð kr. 1.036.733.

Héraðsdómur Reykjavíkur 11. október 2005, í máli nr. 737/2005:
Ákærði krafðist sýknu en til að vara að honum yrði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Hélt ákærði því m.a. fram að hann hefði ekki sjálfur annast gerð skilagreina og virðisaukaskattsskýrslna. Þá hélt hann því fram að við sölu einkahlutafélagsins í ágúst 1999 hefðu kaupendur félagsins yfirtekið allar skuldir þess. Ákærði var sakfelldur með vísan til þess að hann hefði, í krafti stöðu sinnar sem stjórnarformaður X ehf., borið ábyrgð á því að starfsemi og skipulag félagsins væri í góðu og réttu horfi, þar með talið hvort skil voru staðin á lögboðnum gjöldum og virðisaukaskatti. Einnig vísað til þess að ráða mætti af gögnum málsins og framburði ákærði að honum hefði verið kunnugt um hvernig fjárhag félagsins væri háttað. Þá taldi héraðsdómur að sala ákærða á X ehf. í ágúst 1999 breytti engu ábyrgð ákærða á umræddum vanskilum félagsins. Í málinu var einnig fjallað um hvort að óhæfilegur dráttur hefði orðið á rannsókninni. Brotin voru framin á árunum 1998 og 1999. Rannsókn hófst þann 4. júní 2002 og niðurstaða rannsóknar lá fyrir þann 4. febrúar 2003. Ríkisskattstjóri tilkynnti skattrannsóknastjóra ríkisins með bréfi dags. 6. febrúar 2003 að hann hygðist ekki endurákvarða skattfjárhæðir í málinu. Málið var sent frá skattrannsóknarstjóra ríkisins til efnahagsbrotar ríkislögreglustjóra, þann 5. janúar 2004 og ákæra var gefin út þann 12. maí 2005. Héraðsdómur féllst ekki á að óhæfilegur dráttur hefði orðið á rannsókninni, en fann að því hve seint rannsóknin hófst.

Dæmd viðurlög: 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi til þriggja ára. Fésekt kr. 31.500.000, vararefsing 12 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Dómur Hæstaréttar Íslands, þann 2. apríl 2007, í máli nr. 192/2006:
Ákærði krafðist þess fyrir Hæstarétti að honum yrði ekki gerð refsing, en til var að refsing yrði milduð. Eftir uppkvaðningu héraðsdóms í málinu var refsiákvæðum laga um staðgreiðslu opinberra gjalda og laga um virðisaukaskatts breytt og var refsing ákærða ákveðin með tilliti til þessara breyttu reglna. Taldi Hæstiréttur að brot ákærða væru ekki meiriháttar og var honum því ekki gert að sæta fangelsisrefsingu.

Dæmd viðurlög: Fésekt kr. 8.500.000, vararefsing 5 mánaða fangelsi.

<< til baka