Fréttir

16.6.2006
Hæstiréttur Íslands, þann 15. júní 2006, í máli nr. 38/2006


Ákæruvaldið gegn A, B og C.

Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A sem stjórnarformanni Í hf., ákærða B sem stjórnarmanni félagsins og ákærða C sem framkvæmdastjóra í félaginu voru gefin að sök brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamanna félagsins tekjuárið 2002, A og B að fjárhæð kr. 2.033.192 og C að fjárhæð kr. 1.674.388, en þá hafði verið dregin frá heildarvanskilum, afdregin staðgreiðsla vegna launa C.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 31. október 2005, í máli nr. S-739/2005:
Ákærðu kröfðust allir sýknu en til vara lægstu refsingu sem lög leyfa. Ágreiningur var um hver bar ábyrgð á bókhaldi félagsins og að skattskil væru í réttu horfi. Ákærði A var sá eini sem viðurkenndi að hafa borið ábyrgð á daglegri stjórn félagsins. Enginn ákærðu kvaðst hafa haft prókúru fyrir félagið og enginn þeirra taldi það vera í sínum verkahring að annast skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda. Ákærðu voru allir sakfelldir. Í dóminum kom fram að ákærðu hefðu allir verið í stjórn félagsins á þeim tíma er ákæruefnið tók til og hefðu allir á einn eða anna hátt komið fram fyrir hönd fyrirtækisins á þeim tíma. Sem stjórnarmönnum hefði þeim borið að fylgjast með rekstrinum og búa svo um hnútana að starfsemi félagsins væri í réttu og góðu horfi. Hefðu þeir átt að annast um að nægilegt eftirlit væri haft með bókhaldi og meðferð fjármuna félagsins og átti framkvæmdastjóri að sjá til þess að bókhald félagsins væri fært í samræmi við lög og venjur. Ákærðu gætu ekki firrt sig þeirri skyldu sinni, með því að benda á ábyrgð hvers annars. Dæmd viðurlög: Ákærði A, B og C voru dæmdir í 3 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Ákærðu A og B voru dæmdir til greiðslu fésektar að fjárhæð kr. 1.500.000, en til þess að sæta ella fangelsi í 3 mánuði. Ákærði C var dæmdur til greiðslu fésektar að fjárhæð kr. 1.200.000, en til þess að sæta ella fangelsi í 3 mánuði.

Brot talin varða við 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Dómur Hæstaréttar Íslands, þann 15. júní 2006, í máli nr. 38/2006:
Ákærðu B og C áfrýjuðu máli sínu til Hæstaréttar og kröfðust sýknu, þar sem þeir töldu sig ekki bera refsiábyrgð á að skil á afdreginni staðgreiðslu starfsmanna félagsins væru í réttu horfi. Ákærði B var sakfelldur með vísan til skyldna hans sem stjórnarmanns í félaginu. C taldi sig einungis hafa verið faglegan framkvæmdastjóra félagsins. Það lá fyrir í málinu að C hafði undirritað mörg bréf sem framkvæmdastjóri félagsins til fjármálaeftirlitsins, sem vörðuðu meðal annars fjármál félagsins og staðgreiðsluskatta, auk þess sem hann hafði setið fundi stjórnar félagsins sem framkvæmdastjóri þess. Með vísan til þessara atriða, ákvæða í samþykktum félagsins og skyldna framkvæmdastjóra samkvæmt lögum um hlutafélög, var ákærði C einnig sakfelldur. Brot B og C voru ekki talin veruleg samkvæmt 3. mgr. 262. gr. alm. hgl. og þeim var því ekki gert að sæta fangelsisrefsingu.

Dæmd viðurlög: Ákærðu B og C dæmdir til greiðslu fésektar að fjárhæð kr. 1.500.000 hvor um sig, en til þess að sæta ella fangelsi í 48 daga fangelsi.

<< til baka