Fréttir

31.3.2006
Dómur Hæstaréttar Íslands þann 30. mars 2006, í máli nr. 428/2005


Ákæruvaldið gegn A og B.
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærðu báðum sem framkvæmdastjórum X ehf. og ákærða B einnig sem stjórnarmanni X ehf. var gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um virðisaukaskatt með því að hafa eigi, staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti sem innheimtur hafði verið í nafni X ehf. á árinu 2003, samtals að fjárhæð kr. 29.402.558. Þá var ákærðu gefið að sök að hafa brotið gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa eigi staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda launamann X ehf. á árinu 2003, samtals að fjárhæð kr. 26.086.405.

Héraðsdómur Reykjavíkur 20. júní 2005, í máli nr. S-3014/2004:
Ákærði A játaði sök, en hélt þó uppi vörnum að hluta, á þeim grundvelli að honum hefði verið synjað um heimild til að greiða inn á höfuðstól þeirrar fjárhæðar afdreginnar staðgreiðslu opinberra gjalda og innheimts virðisaukaskatts, er var í gjalddaga hverju sinni. Ákærði B krafðist sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins. Byggði ákærði B á því að mistök eða misskilningur hafi leitt til þess að hann hafi á sínum tíma verið skráður í stjórn X ehf. Hann hefði hvorki átt að vera skráður framkvæmdastjóri félagsins eða í stjórn þess. Ákærðu A og B voru báðir sakfelldir með vísan til 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Rökum ákærða A þess efnis, að Tollstjóranum í Reykjavík hefði ekki verið heimilt að ráðstafa greiðslum skattaðilans inn á eldri skuldir skattaðilans andstætt beiðni fyrirsvarsmanna skattaðilans, var hafnað, með vísan til dóms Hæstaréttar Íslands í máli réttarins birtum í dómasafni réttarins árið 2000 á bls. 2387 og dóms Hæstaréttar frá 2. október 2003 nr. 27/2003.

Dæmd viðurlög: Ákærðu A og B: 6 mánaða skilorðsbundið fangelsi í þrjú ár. Fésekt kr. 53.400.000 hvor um sig, vararefsing 7 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Dómur Hæstaréttar þann 30. mars 2006, í máli nr. 428/2005:
Með skírskotun til forsendna héraðsdóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærðu. Greitt hafði verið inn á vanskil skattaðilans og við ákvörðun refsingar kom því til skoðunar hvað fælist í orðunum “verulegum hluta skattfjárhæðar” í 1. og 3. gr. laga nr. 134/2005. Taldi Hæstiréttur að skýra bæri orð ákvæðanna eftir hljóðan þeirra. Þar af leiðandi þyrfti að skoða gjöld samkvæmt hverri skilagrein vegna staðgreiðslu opinberra gjalda eða hverri virðisaukaskattsskýrslu fyrir sig, með tilliti til þess hvort þau hafi verið greidd eftir eindaga að öllu leyti eða einhverju. Taldi Hæstiréttur að undantekningin frá sektarlágmarkinu næði einungis til þeirra gjaldatímabila, sem greidd hefðu verið að fullu eða verulegu leyti fyrir útgáfu ákæru, en ekki til þeirra, sem eftir stæðu. Þá var lagt til grundvallar að fjárhæðum, sem ráðstafað hafði verið til greiðslu álags á vanskilafé og á staðgreiðslu opinberra gjalda, ættu að skoðast sem innborgun inn á höfuðstól og dráttarvexti skuldanna. Að teknu tilliti til framangreinds taldi Hæstiréttur að fésektarlágmarkið næði til vanskila á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda og innheimtum virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð kr. 32.631.516 og voru brotin talin meiri háttar í skilningi 262. gr. alm. hgl. Til viðbótar taldi Hæstiréttur að ákveða þyrfti ákærðu sekt vegna vanskila á þeim gjöldum, sem greidd voru eftir eindaga en fyrir útgáfu ákæru, samtals að fjárhæð kr. 24.326.49.

Dæmd viðurlög:
Ákærðu A og B: 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi til tveggja ára. Fésekt kr. 34.000.000, hvor um sig, vararefsing 7 mánaða fangelsi.

<< til baka