Fréttir

31.3.2006
Dómur Hæstaréttar Íslands þann 30. mars 2006, í máli nr. 469/2005.


Ákæruvaldið gegn A
Verknaðarlýsing í ákæru:
Ákærða voru gefin brot gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa vanrækt að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda, sem haldið var eftir af launum starfsmanna X hf. á árinu 2002, samtals að fjárhæð kr. 35.767.994.

Héraðsdómur Reykjavíkur 21. september 2005, í máli nr. S-3018:2004

Ákærði krafðist þess að málinu yrði vísað frá dómi, til vara sýknu og til þrautavara að hann yrði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Ákærði hélt því fram að hann hefði ekki borið ábyrgð á fjármálum félagsins og engin afskipti haft af þeim. Starf hans sem framkvæmdastjóri X hf. hefði að mestu verið fólgið í umsjá með búum fyrirtækisins. Þá hélt ákærði því fram að málið hefði ekki verið nægjanlega rannsakað, áður en ákæra var gefin út, þar sem hvorki hefði verð tekin skýrsla af fjármálastjóra félagsins né stjórnarformanni. Með vísan til gagna málsins og framburðar ákærða fyrir dómi, var ekki fallist á að rannsókn málsins hefði verið ábótavant. Með vísan til að ákærði var framkvæmdastjóri félagsins og stjórnarmaður í félaginu,að ákærði vissi um vanskil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda og að ákærði hefði heyrt undir fjármálastjóra félagsins, sem hafði tjáð ákærða að ekki væri handbært nægjanlegt fé til að standa skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda, var ákærði sakfelldur.

Dæmd viðurlög: 2 ára skilorðsbundið fangelsi til tveggja ára. Fésekt kr. 68.000.000, vararefsing 12 mánaða fangelsi.

Brot talin varða við 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

Dómur Hæstaréttar þann 30. mars 2006, í máli nr. 469/2005:
Með skírskotun til forsendna héraðsdóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Greitt hafði verið inn á vanskil skattaðilans með skuldajöfnuði á endurgreiðslu virðisaukaskatts. Þá var lagt til grundvallar að fjárhæðum, sem ráðstafað hafði verið til greiðslu álags á vanskilafé og á staðgreiðslu opinberra gjalda, ættu að skoðast sem innborganir inn á höfuðstól og dráttarvexti skuldanna. Einnig var talið að ekki hefðu komið fram viðhlítandi skýringar á því hvernig ákveðnum hluta af endurgreiddum virðisaukaskatti hefði verið ráðstafað af innheimtumanni. Með hliðsjón af framangreindu var talið að ekki hefði verið sýnt fram á að nokkuð hefði staðið eftir ógreitt af skilaskyldri fjárhæð við útgáfu ákæru. Fésektarlágmark 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, þótti því ekki eiga við í málinu. Þá taldi Hæstiréttur að af þeim ástæðum er lágu að baki setningu laga nr. 134/2005, væri ekki annað ráðið en að löggjafinn liti svo á að brot, sem hagað væri á þann hátt sem um var að ræða í máli þessu, væru ekki meiri háttar brot í skilningi 2. mgr. 262. gr. alm. hgl.

Dæmd viðurlög: Fésekt kr. 3.500.000, vararefsing 7 mánaða fangelsi.

<< til baka