Fréttir

16.3.2006
Héraðsdómur Reykjavíkur þann 10. mars 2006, í máli nr. S 133/2005


Ákæruvaldið gegn A og B:
Verknaðarlýsing í ákæru: Ákærða A, sem framkvæmdastjóra X ehf. og ákærða B sem stjórnarformanni sama félags voru gefin að sök brot gegn lögum um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa vanrækt að standa Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskatti, sem innheimtur var í nafni einkahlutafélagsins á árunum 2001 og 2002, samtals að fjárhæð kr. 17.863.609 og með því að hafa vanrækt að standa Tollstjóranum í Reykjavík skil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda af launum starfsmanna einkahlutafélagsins, á árunum 2001, 2002 og 2003, samtals að fjárhæð kr. 21.852.701.

Héraðsdómur Reykjavíkur þann 10. mars 2006, í máli nr. S 133/2005
Sannað var með skýlausri játningu beggja ákærðu fyrir dómi og öðrum gögnum málsins að þeir hefðu gerst sekir um háttsemi þá sem þeim var gefin að sök í ákæru. Ákærðu höfðu mótbárur sem byggðu fyrst og fremst á því hvaða áhrif greiðslur eftir lögboðna eindaga skyldu hafa og hvernig virða skyldi fjárhæð sem ekki var nægilega lýst í þrotabú X ehf. Upplýst var í málinu að tollstjóri hafði vanrækt að lýsa í þrotabú X ehf., forgangskröfum vegna fjárnáms sem gert hafði verið í lausafé félagsins. Sú greiðsla sem fengist hefði úr skiptunum hefði verið ráðstafað upp í virðisaukaskattsskuldina. Þótti eftir atvikum rétt að láta ákærðu njóta þessa og draga fjárhæðina, þ.e. kr. 6.038.974, frá vanskilunum. Fyrir lá að eftir eindaga uppgjörstímabila virðisaukaskatts hefðu verið greiddar kr. 13.151.918. Vanskil virðisaukaskatts námu því kr. 7.958.400 og að frádregnum framangreindum kr. 6.038.974, námu vanskil virðisaukaskatts kr. 1.919.426. Þótti ljóst að ákærðu hefðu staðið skil á verulegum hluta virðisaukaskattsins og ekki ástæða til að beita fésektarlágmarki 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988. Í málinu lá einnig fyrir að heildargreiðsla eftir eindaga greiðslutíma afdreginnar staðgreiðslu opinberra gjalda hefði verið kr. 7.790.377. Vangoldinn staðgreiðsla væri því kr. 15.501.401. Þrátt fyrir að ákærðu hefðu aðeins greitt hluta vangoldinnar staðgreiðslu þóttu undirstöðurök laga nr. 134/2005 hníga í þá átt að meta greiðslur ákærðu eftir eindaga þannig að um málsbætur í skilningi laganna væri að ræða. Þótti því einnig rétt að víkja frá fésektarlágmarki 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987, að því er varðaði vanskil á afdreginni staðgreiðslu opinberra gjalda. Samanlögð vanskil samkvæmt báðum köflum ákæru námu því kr. 17.420.827 og voru þau grundvöllur sektarfjárhæðarinnar.

Dæmd viðurlög beggja ákærðu: 2 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til 2 ára. Fésekt kr. 8.711.000, vararefsing 3 mánaða fangelsi. Brot talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995 og 3. gr. laga nr. 134/2005, 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1995 og 1. gr. laga nr. 134/2005 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

<< til baka